Αυτό που αποδεικνύεται μέσα από τις έρευνες, είναι ότι οι γονείς λειτουργούν ως το βασικότερο πρότυπο των παιδιών, αλλά για κάποιο λόγο αυτό παραβλέπεται στην ανάπτυξή τους. Το πώς φερόμαστε σαν γονείς επηρεάζει τα παιδιά πριν καν μπορέσουν να κατανοήσουν τη λεκτική επικοινωνία. Ξεχνάμε τη σημασία των πράξεων και μένουμε μόνο στα λόγια. Η πιο σημαντική σχέση στην οικογένεια είναι αυτή των γονιών γιατί επηρεάζει το παιδί και το πώς θα βλέπει μελλοντικά τις ανθρώπινες σχέσεις. Το πώς λειτουργεί ένα ζευγάρι, έχει να κάνει περισσότερο με τις πράξεις και λιγότερο με τα λόγια που προσπαθείτε να του διδάξετε.
Η σημασία της τρυφερότητας. Αν και πολλοί γονείς κατανοούν το πόσο σημαντικό είναι να είναι τρυφεροί με τα παιδιά τους, δεν ισχύει απαραίτητα και το ίδιο στη μεταξύ τους σχέση. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον χωρίς εκδήλωση τρυφερότητας, δυσκολεύονται να το κάνουν ως ενήλικες ή νιώθουν άβολα με αυτή.
Το μοίρασμα των ευθυνών. Το σπίτι έχει ατελείωτες ευθύνες και το δίκαιο είναι να μοιράζονται. Τα παιδιά που βλέπουν ότι οι μπαμπάδες συμμετέχουν στο νοικοκυριό, είναι λιγότερο πιθανό να υπακούουν τους καθηγητές τους ή να πάθουν κατάθλιψη. Επίσης, με αυτόν τον τρόπο, βλέπουν στην πράξη τι σημαίνει ισότητα και υπευθυνότητα και από τα δύο φύλα.
Υγιής διαμάχη. Όταν ο τσακωμός είναι δίκαιος, δεν χρειάζεται να το κάνετε κρυφά από τα παιδιά σας. Είναι υγιές και ωφέλιμο για τα παιδιά να βλέπουν τους γονείς τους να μαλώνουν όταν δεν υπάρχουν ακραίες συμπεριφορές και δουλεύουν πάνω στην επίλυση του προβλήματος. Μαθαίνουν τι σημαίνει διάλογος και συμβιβασμοί. Τέλος, το σημαντικότερο κομμάτι είναι η ενσυναίσθηση μέσα από την οποία ακούμε ενεργά τον άλλο και προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του.