O Αύγουστος Κορτώ μοιράζεται τις προσωπικές του σκέψεις για την ομοφοβία, με αφορμή την 17η Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας.
Ο ίδιος γράφει στο Facebook:
«Όταν είπα στη μάνα μου ότι μ’ αρέσουνε τα αγόρια – το 1984 – θυμάμαι πως ένιωθα φριχτή ντροπή – παρ’ ότι λαλίστατος υπό άλλες συνθήκες, με το ζόρι ξεστόμιζα τις λέξεις.
Πώς γίνεται ένα παιδί πέντε ετών να ντρέπεται για τον εαυτό του, δίχως καν να αντιλαμβάνεται τον λόγο; Απλούστατο: το αόρατο χέρι της κοινωνίας του έχει δείξει τον δρόμο της δυστυχίας, που είναι το μέλλον των μη φυσιολογικών, και του ‘χει ρίξει και μερικές σφαλιάρες, μπας και συνέλθει κι αλλάξει φύση.
(Κι αν ορισμένοι πουν ότι η φύση μ’ έκανε να ντρέπομαι, για να με στρέψει στην ομαλή οδό, τότε, μ’ αυτή τη λογική, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ομοφυλόφιλοι: θα μας διόρθωνε όλους άμα τη γενέσει η βιολογία).
Αυτός είναι ένας – ο σπουδαιότερος, ίσως – απ’ τους στόχους του αγώνα μας: να σκοτώσουμε την ντροπή. Να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου τα παιδιά δεν φοβούνται να μιλήσουν με τα λόγια της καρδιάς τους».
