Ετσι, πρώτον, καθίσταται υποχρεωτικός ο άμεσος εμβολιασμός των εργαζόμενων σε μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων, που είναι και η πιο ευπαθής κατηγορία. Όσοι δεν το πράξουν θα τεθούν σε αναστολή εργασίας από την 16η Αυγούστου και μετά. Γιατί δεν γίνεται αυτοί οι οποίοι υποτίθεται ότι προστατεύουν εκείνους που κινδυνεύουν περισσότερο, να είναι οι ίδιοι πιθανοί φορείς αυτού του κινδύνου.
Δεύτερον, από την 1η Σεπτεμβρίου, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός θα ισχύσει και για τους υγειονομικούς, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Είναι αδιανόητο, για παράδειγμα, ένας ανεμβολίαστος νοσηλευτής να φροντίζει έναν ανοσοκατεσταλμένο καρκινοπαθή ασθενή. Είμαι σίγουρος ότι με αυτήν την απόφαση συμφωνεί το μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Και ζητώ από όλα τα κόμματα να τη στηρίξουν χωρίς αστερίσκους και επιφυλάξεις.
Τρίτον, ειδική πρόνοια λαμβάνεται για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Στο εξής, μόνιμοι και στρατεύσιμοι θα έχουν τη δυνατότητα, αλλά και κίνητρα, να εμβολιάζονται μέσα στις μονάδες τους. Όποτε το θελήσουν οι πρώτοι και με τη στράτευσή τους οι δεύτεροι. Κι αυτό γιατί η ζωή στο στράτευμα είναι από τη φύση της ομαδική και συνεπώς ο συγχρωτισμός είναι αναπόφευκτος.
Τέταρτον, από την Παρασκευή και μέχρι τα τέλη Αυγούστου, όλοι οι κλειστοί χώροι, κέντρα διασκέδασης και μπαρ, σινεμά και θέατρα, θα λειτουργούν αποκλειστικά για εμβολιασμένους. Και με αυξημένο, αλλά προκαθορισμένο, αριθμό επισκεπτών. Τότε θα λειτουργεί και η ψηφιακή εφαρμογή που θα πιστοποιεί εύκολα αν ο πολίτης έχει εμβολιαστεί. Είναι μία πρακτική που ακολουθούν ήδη χώρες όπως η Δανία, η Γερμανία, η Αυστρία και το Λουξεμβούργο.
Αυτό σημαίνει ότι στη διάρκεια του καλοκαιριού η ψυχαγωγία, είτε σε ανοικτούς είτε σε κλειστούς χώρους, θα αφορά μόνο καθήμενους και όχι όρθιους, ώστε να μην ευνοείται η μετάδοση του ιού. Τα καταστήματα θα έχουν, πλέον, τη δυνατότητα περισσότερων τραπεζοκαθισμάτων. Όμως και οι έλεγχοι θα είναι πολύ αυστηροί.
Πρόκειται για τέσσερις επιλογές υπέρ της υγείας των ίδιων των εργαζομένων και των γύρω τους. Ταυτόχρονα, όμως, και για αποφάσεις που αποδίδουν ελευθερίες σε εκείνους που τις δικαιούνται. Ενώ παράλληλα συνιστούν μία πράξη δικαιοσύνης προς την πλειονότητα των πολιτών που δρουν με κοινωνική ευθύνη και ευαισθησία. Και κάτι ακόμη: έχουν τόλμη αλλά και μετριοπαθή κλιμάκωση. Και είναι απλές και κατανοητές.
Είναι καιρός να συσπειρωθούμε όλοι γύρω από μία κοινή πραγματικότητα. Και τότε θα διαπιστώσουμε ότι οι κοινοί κανόνες δεν διχάζουν, αλλά ενώνουν. Αντίθετα, τη σύγχυση σπέρνουν μόνον η διγλωσσία και οι αντιφατικές συμπεριφορές. Ας μην επενδύουν, λοιπόν, κάποιοι στην άγνοια ή στην αγωνία. Πολύ περισσότερο όταν η οικονομία βάζει ξανά μπροστά τις μηχανές της. Και, όπως είπα και στην αρχή, φέτος ο τουρισμός μπορεί τελικά να μας εκπλήξει ευχάριστα.