Οι ενοχές δεν είναι ποτέ κατάλληλος τρόπος για να κάνετε ένα παιδί να συμπεριφέρεται καλύτερα.
Η προσπάθεια ελέγχου της συμπεριφοράς μέσω της ενοχής μπορεί να οδηγήσει σε αισθήματα αναξιότητας και μια νοσηρή επιθυμία να ευχαριστήσει τους άλλους σε βάρος των δικών του αναγκών, κάτι που μπορεί να επηρεάσει ένα παιδί για μια ζωή.
Διαβάστε επίσης: Γονείς: Πώς θα βρείτε το δικό σας στυλ ανατροφής
Φράσεις όπως «Κοίτα πόσα κάνω για σένα!» ή «Η μαμά/ο μπαμπάς σε χρειάζεται, αλλιώς θα στενοχωρηθεί» δεν πρόκειται να βοηθήσουν ένα παιδί να εξελιχθεί σε έναν ενήλικα με αυτοπεποίθηση που ξέρει πώς να βάζει όρια.
Το λάθος δεν καθορίζει το παιδί
Είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε το παιδί από τη δράση. Το παιδί σας, το οποίο αγαπάτε, έκανε κάτι που σας απογοητεύει. Αυτό είναι όλο. Όταν συνδέετε το παιδί και την πράξη μαζί, αυτό μπορεί να προκαλέσει ενοχές.
Αντί να κάνετε συναισθηματικά φορτισμένα, επικριτικά σχόλια, βάλτε τα παιδιά σας σε κατάσταση επίλυσης προβλημάτων. Τα λάθη είναι ευκαιρίες για μάθηση, όχι ντροπή. Ο στόχος είναι το παιδί να εξακολουθεί να αναγνωρίζει το λάθος και τον αντίκτυπο στους άλλους, αλλά να το ενθαρρύνετε να βρει μια λύση.
Αναλάβετε το ρόλο της καθοδήγησης και της διδασκαλίας, όχι της κατηγορίας. Βοηθήστε τα παιδιά να συνδέσουν τις τελείες μεταξύ των πράξεών τους και των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων.
Χρειάζεται θάρρος για να πεις ότι λυπάσαι και να βρεις πώς να προχωρήσεις μπροστά.
Όταν τα παιδιά κάνουν ένα λάθος, είναι σημαντικό να έχουν την ευκαιρία να επανορθώσουν. Ως γονείς θα πρέπει να προσπαθήσετε να επεξεργαστείτε τα συναισθήματα της απογοήτευσης και να είστε ανοιχτοί στη συγγνώμη του παιδιού σας.
Εάν ο γονέας είναι διαθέσιμος, ανταποκρίνεται και δέχεται τις επανορθώσεις από το παιδί χωρίς να δυσανασχετεί, η ενοχή επιλύεται. Αν, από την άλλη πλευρά, ο γονέας αντιδρά στο θυμό του παιδιού με αντίποινα, τότε τροφοδοτεί το άγχος και την ενοχή και εμποδίζει την επίλυση.