Τα παιδιά είναι αθώα και αγνοούν τις προκλήσεις και την πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζουν την επικοινωνία των ενηλίκων. Αλλά στερούμενα γνώσης, η ίδια η αθωότητά τους μεταδίδει πληροφορίες- αλήθειες που εμείς οι μεγάλοι κάνουμε συνήθως μεγάλη προσπάθεια να βρούμε.
Η σοφία συνήθως θεωρείται ότι αναπτύσσεται μόνο μέσω της συσσώρευσης και της σωστής ερμηνείας των ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων. Με άλλα λόγια, αποτελεί απόρροια επαρκών σχεσιακών εμπειριών. Συχνά, οι ενήλικες συγκαλύπτουμε την αλήθεια των παρατηρήσεών μας από θέμα τακτ ή διπλωματίας. Αντίθετα, τα παιδιά, που δεν έχουν ακόμη επίγνωση των συναισθημάτων των άλλων, θα ξεσκεπάσουν, αλήθειες χωρίς επεξεργασία, απαλλαγμένες από κακεντρέχεια, μνησικακία ή δόλο, αλλά και απαλλαγμένες από κάθε συνετή κρίση ή πρόβλεψη.
Διαβάστε επίσης: Παιδί ή αλλιώς ένας μικρός φιλόσοφος: Τι κάνουμε στο πέμπτο «γιατί» της ημέρας, πριν καν πιούμε καφέ;
Ποιες αλήθειες των μικρών παιδιών πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη
Αντιλαμβανόμενα διαισθητικά ότι οι εγκάρδιες σχέσεις είναι πιο σημαντικές από τις διαφωνίες που, προσωρινά, τις υπονομεύουν, τα μικρά παιδιά θα πουν πράγματα όπως: «Γιατί δεν μπορούμε απλά να είμαστε φίλοι;». Για εκείνα, οι διαφωνίες θα πρέπει να λήγουν τόσο εύκολα.
Η επιτήδευση ή ίσως η δίκαιη αγανάκτηση των ενηλίκων, εμποδίζει την επιστροφή σε αυτήν την πιο φυσική κατάσταση συμβατότητας, στη σκέψη του «ό,τι έγινε, έγινε». Το να παραμένει κανείς θυμωμένος/η εμποδίζει ακόμα και μια μικρή σύγκρουση να επανέλθει σε μια πιο ευχάριστη, συντροφική συνθήκη.
Όσο μικρά κι αν είναι, τα παιδιά δείχνουν παράλληλα μια μοναδική αίσθηση ενσυναίσθησης, προσφέροντας για παράδειγμα σε ένα παιδί που κλαίει ένα παιχνίδι για να ανακουφίσουν τη στενοχώρια του.
Επιπλέον, επειδή τα παιδιά δεν κατανοούν ότι το παιχνίδι κερδίζεται μέσω της δουλειάς, θα αναρωτηθούν γιατί δεν μπορούμε όλοι απλά να παίζουμε όλη την ώρα. Και όσο εύκολο κι αν είναι να απορρίψουμε μια τέτοια αφελή σκέψη, μπορεί επίσης να μας κάνει να σκεφτούμε αν η ισορροπία δουλειάς/ξεγνοιασιάς μας έχει κάπου ξεφύγει, καθώς τακτικά, βάζουμε την εργασία πολύ πιο πάνω από κάθε μορφής ψυχαγωγία.
Τέτοιες τάσεις των υπεύθυνων ενηλίκων, καθιστούν κάποιες φορές τη ζωή περισσότερο πολύπλοκη απ’ ό,τι θα έπρεπε να είναι και συχνά την ευτυχία ανέφικτη.
Όσον αφορά την κριτική σκέψη, τα μικρά παιδιά δεν έχουν ακόμη απορροφήσει τους κοινωνικούς κανόνες και έτσι, χωρίς να αμφισβητούν τη σχετική «νομιμότητα» των διαφορετικών συμπεριφορών, είναι ικανά να αποδεχτούν οποιαδήποτε συμπεριφορά δεν απειλεί άμεσα την ευημερία τους.
Τέλος, τα παιδιά μπορούν να βιώσουν χαρά σε πολύ απλά πράγματα, όπως το να βγουν έξω και να τρέξουν ή να ζωγραφίσουν. Η φαντασία τους περιορίζεται πολύ λιγότερο από συμβάσεις που η κοινωνία αργά ή γρήγορα θα τους επιβάλει. Αυτό κι αν μας ξεφεύγει μεγαλώνοντας.
Μήπως τελικά τα παιδιά έχουν πολύ περισσότερα να μας διδάξουν απ’ ό,τι ενδεχομένως πιστεύουμε;