Με αφορμή νέα έκθεση των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC) για τη συχνότητα του αυτισμού στα παιδιά, ο ομοσπονδιακός υπουργός Υγείας των ΗΠΑ χαρακτήρισε σε συνέντευξη τύπου τον αυτισμό ως «επιδημία» και δήλωσε ότι η κατάσταση «αυξάνεται με ανησυχητικό ρυθμό». Στην ανακοίνωσή του, ο ο Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ
υποστήριξε επίσης ότι ο αυτισμός «πρέπει να προκαλείται από έκθεση σε περιβαλλοντικές τοξίνες» και υποβάθμισε τον ρόλο της γενετικής.
Ωστόσο, κάποιοι ειδικοί εξηγούν πως αυτή η αύξηση στις διαγνώσεις ίσως οφείλεται κυρίως σε βελτιωμένη ευαισθητοποίηση, διευρυμένα διαγνωστικά κριτήρια και ενισχυμένες πρακτικές ελέγχου. Επιπλέον, οι γενετικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην εν λόγω νευροαναπτυξιακή διαταραχή.
Αυτισμός: Είναι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες πιο σημαντικοί από τη γενετική;
Πολλές μεγάλες μελέτες έχουν δείξει ότι ο αυτισμός φαίνεται να έχει κληρονομική διάσταση.
Πιο συγκεκριμένα, μια μετα-ανάλυση επτά μελετών σε δίδυμα (δημοσιευμένη στο περιοδικό Journal of Child Psychology and Psychiatry) αποκάλυψε πως η γενετική είναι ο ισχυρότερος παράγοντας κινδύνου.
Μια άλλη μελέτη, δημοσιευμένη στο περιοδικό Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, διαπίστωσε ότι όταν υπάρχει ήδη ένα παιδί με αυτισμό στην οικογένεια, αυξάνονται οι πιθανότητες το επόμενο παιδί να είναι επίσης στο φάσμα.
Όμως, ο ρόλος των περιβαλλοντικών παραγόντων δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Κάποιες μελέτες δείχνουν ότι κάποιοι παράγοντες κατά την εγκυμοσύνη ή την πρώιμη παιδική ηλικία, μπορεί επίσης να αυξήσουν τον κίνδυνο, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας των γονέων, της έκθεσης σε ορισμένες χημικές ουσίες και των επιπλοκών κατά τον τοκετό.
Η αύξηση στις διαγνώσεις πιθανότατα αντικατοπτρίζει την πρόοδο στην ευαισθητοποίηση
Παρόλο που οι διαγνώσεις φαίνεται να αυξάνονται, οι πιθανότερες αιτίες αυτής της τάσης εντοπίζονται στη βελτίωση της κατανόησης και της αναγνώρισης του αυτισμού σε διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες. Κι ενώ ορισμένοι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορεί να διαδραματίζουν κάποιο ρόλο, όπως συμβαίνει σε πολλές πτυχές της υγείας και της ανάπτυξης, δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή αποδείξεις ότι αποτελούν τον κύριο παράγοντα στην εμφάνιση της νευροδιαφορετικότητας.