Ολοένα και περισσότερα παιδιά είναι «κολλημένα» με μια οθόνη, τάμπλετ ή κινητό. Πιο συγκεκριμένα, τα τρία τέταρτα των παιδιών ηλικίας 3 έως 4 ετών, παρακολουθούν ή παίζουν σε οθόνες, σύμφωνα με πρόσφατη γαλλική μελέτη, η οποία επισημαίνει μια σχέση μεταξύ του παιχνιδιού κατά τη διάρκεια των σχολικών ημερών και των σχολικών επιδόσεων.
Διαβάστε επίσης: Ο μυστικός κώδικας emoji της Gen Z
Ποια τα ευρήματα νέας μελέτης για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας και τις οθόνες;
Σύμφωνα με αυτήν τη μελέτη, που βασίζεται σε δείγμα παιδιών που φοιτούσαν το σχολικό έτος 2021-22, το 45% των μαθητών της πρώτης τάξης του νηπιαγωγείου διαθέτουν τουλάχιστον μία προσωπική ψηφιακή συσκευή (το 15% έχει το δικό του tablet), ενώ το 75% παρακολουθεί ή παίζει σε οθόνες. Ένα στα δύο παιδιά (50%) παρακολουθεί “τακτικά” οθόνες. Και ένα στα δέκα (10%) παίζει “τακτικά”, σύμφωνα με τις οικογένειες που συμμετείχαν στην ίδια έρευνα.
Ένα ακόμα εύρημα της μελέτης ήταν ότι η πρόσβαση αυτή διαφέρει ανάλογα με τα κοινωνικοδημογραφικά χαρακτηριστικά των μαθητών και το μορφωτικό επίπεδο των μητέρων.
Το 21% των παιδιών ανειδίκευτων εργατών διαθέτουν tablet, έναντι μόλις 7% των παιδιών στελεχών ή επιχειρηματιών. Η συχνότητα του τακτικού παιχνιδιού είναι επίσης τρεις φορές υψηλότερη στα παιδιά ανειδίκευτων εργατών.
Τα παιδιά των μητέρων με το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο (π.χ. πτυχίο πανεπιστημίου) έχουν σημαντικά μικρότερη πρόσβαση σε οθόνες: το 85% δεν παίζει ποτέ ή σχεδόν ποτέ, έναντι 52% των παιδιών των οποίων η μητέρα δεν έχει πτυχίο. Μόνο το 6% αυτών διαθέτει tablet, έναντι 30% των παιδιών μητέρων χωρίς πτυχίο, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας.
Χρήση οθονών, παιχνίδι και σχολικές επιδόσεις
Η μελέτη διαπιστώνει επίσης σύνδεση με τη μαθησιακή επίδοση: το τακτικό παιχνίδι σε οθόνες κατά τις σχολικές ημέρες σχετίζεται με χαμηλότερες επιδόσεις σε δοκιμασίες δεξιοτήτων, ιδιαίτερα στη γλωσσική ικανότητα.
Οι μαθητές που παίζουν συχνά σε οθόνες τις καθημερινές (όταν έχουν σχολείο) έχουν χαμηλότερους βαθμούς. Συγκεκριμένα, τα πάνε χειρότερα στη γλώσσα, στα μαθηματικά και σε άλλες γενικές δεξιότητες. Το ίδιο ισχύει και για όσους βλέπουν συχνά οθόνες (π.χ. τηλεόραση), αλλά οι επιπτώσεις είναι λίγο πιο μικρές.
Αν όμως ο χρόνος μπροστά σε οθόνες είναι περιορισμένος, με πρόγραμμα και με ποιοτικό περιεχόμενο, και τα παιδιά ασχολούνται και με άλλες δραστηριότητες όπως επιτραπέζια παιχνίδια ή διάβασμα, τότε οι αρνητικές επιπτώσεις μειώνονται πολύ.
Αντίθετα, όταν τα παιδιά παίζουν με οθόνες στον ελεύθερο χρόνο τους (π.χ. Σαββατοκύριακο) και όχι τις σχολικές ημέρες, οι επιδόσεις τους είναι καλύτερες σε σχέση με παιδιά που δεν παίζουν ποτέ.