Η αποβολή ενός παιδιού από το σχολείο είναι μια πρακτική που βασικό σκοπό έχει την εύρυθμη λειτουργία του συνολικού μαθησιακού περιβάλλοντος. Ωστόσο, ο αντίκτυπός της για το ίδιο το ανυπάκουο ή παραβατικό παιδί, φαίνεται να είναι σύνθετος.
Η επιθετικότητα στο σχολείο, όπως και άλλες προβληματικές συμπεριφορές, δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Αποτελεί ένα σημάδι ότι το παιδί αντιμετωπίζει δυσκολίες, είτε στο σπίτι είτε στον χώρο εκπαίδεσης. Όταν η απάντηση είναι η αποβολή, τα προβλήματα ενδέχεται να πολλαπλασιαστούν.
Η αρνητική αντιμετώπιση από τους γύρω μπορεί να αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο τη δέσμευση ενός παιδιού προς το σχολείο. Η αποβολή μπορεί να επηρεάσει την αυτοεικόνα του παιδιού, αυξάνοντας την πιθανότητα να συνδεθεί με άλλα νεαρά άτομα που αισθάνονται παρόμοια: υποτιμημένα και αποξενωμένα.
Αναπτυξιακές αλλαγές
Το γυμνάσιο είναι μια συναρπαστική αλλά και επικίνδυνη περίοδος για πολλά παιδιά. Οι ραγδαίες αλλαγές στον εγκέφαλο και στο σώμα οδηγούν σε μεταβολές στην αναπτυσσόμενη αίσθηση του εαυτού. Η παρέα των συνομηλίκων αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία στην αυτοπροσδιορισμό και στην αντίληψη του κόσμου. Τα συναισθήματα μπορεί να μεταβάλλονται ξαφνικά και με ένταση, ενώ οι ορμονικές αλλαγές έρχονται να προστεθούν στην εξίσωση. Οι εσωτερικές και κοινωνικές εξελίξεις στην εφηβική ηλικία είναι δύσκολα διαχειρίσιμες, ακόμα και για παιδιά χωρίς αρνητικές πρώιμες εμπειρίες.
Παραβατικότητα στο σχολείο: Ίσως χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση
Όταν οι δάσκαλοι και οι διευθυντές έρχονται αντιμέτωποι με την ανάγκη να επιλύσουν επειγόντως δυσάρεστες καταστάσεις, η αποβολή μπορεί να μοιάζει με μια καλή λύση. Αλλά δεν πρέπει να παραβλέπονται οι κίνδυνοι για την αυτοεκτίμηση και τη δέσμευση προς το σχολείο του αποβληθέντος μαθητή.
Τα σχολεία είναι ένας χώρος όπου μπορεί εύκολα να παρατηρηθεί πότε κάτι πάει λάθος στη ζωή ενός παιδιού. Η κατάλληλη υποστήριξη μέσω σωστής διάγνωσης και παρέμβασης σε μαθητές που αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε πρώιμα στάδια, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά να παραμείνουν στο σχολείο, ενώ ταυτόχρονα θα λαμβάνουν βοήθεια για τα προβλήματα που προκαλούν τη συμπεριφορά τους.
Τα σχολεία θα πρέπει να ενισχύουν την αξία κάθε μαθητή. Χρειάζεται λοιπόν οι εκπαιδευτικοί να μάθουν να αναγνωρίζουν τα σημάδια που υποδηλώνουν ότι το παιδί αντιμετωπίζει προσωπικά ή οικογενειακά προβλήματα.
Επιπλέον, οι σχολικές κοινότητες θα μπορούσαν να προσφέρουν πιο εξειδικευμένη ψυχολογική υποστήριξη, παρέχοντας μεγαλύτερη πρόσβαση σε ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς που να συνεργάζονται στενά με τους μαθητές και τις οικογένειές τους.
Η ανάπτυξη θετικών σχέσεων μεταξύ μαθητών και δασκάλων, καθώς και η προώθηση δραστηριοτήτων που ενδυναμώνουν την κοινωνικότητα, μπορούν επίσης να προλάβουν την απομόνωση και την παραβατικότητα.
Η επανασύνδεση του μαθητή με το σχολείο και όχι η αποσύνδεση ίσως είναι το κλειδί για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και του αισθήματος του ανήκειν με στόχο την μείωση της βίας μεταξύ ανηλίκων η οποία μοιάζει να έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια.