Το “mankeeping” είναι το τελευταίο κοινωνικό ζήτημα που προκαλεί αντιδράσεις, από την New York Times μέχρι το TikTok. Ο όρος αναφέρεται στην συναισθηματική εργασία που αναλαμβάνουν οι γυναίκες στις σχέσεις (διαφορετική από το ψυχικό φορτίο), όπου ουσιαστικά λειτουργούν ως… θεραπεύτριες. Σας θυμίζει κάτι; Γιατί οι γυναίκες δεν καλούμαστε μόνο να διαχειριστούμε την προσωπική μας ευημερία και κοινωνική ζωή, αλλά αναλαμβάνουμε και το ρόλο του κοινωνικού και συναισθηματικού σημείου αναφοράς για τους συντρόφους μας.
Αν είσαι η γυναίκα που καταφεύγει στους φίλους και την οικογένεια (συμπεριλαμβανομένου και του συντρόφου σου) για να μοιραστείς τα συναισθήματά σου, αλλά ο άντρας σου εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα για να επεξεργαστεί τα δικά του, τότε ενδέχεται να βρίσκεσαι σε μια κατάσταση mankeeping.
Επίσης, αν οργανώνεις συναντήσεις με τις φίλες σου για να μοιραστείς τα μυστικά σου, ενώ εκείνος προτιμά να κρατά τη κοινωνική του ζωή σε μια ομάδα συνομιλίας ή με τους φίλους του από τη δουλειά, ξανά, mankeeping.
Αν σου φαίνεται ότι το να είσαι η μόνη συναισθηματική στήριξη του συντρόφου σου είναι βαρύ καθήκον, δεν είσαι μόνη. Ως μητέρα ενός μεγαλύτερου εφήβου, βλέπω μια γενιά παιδιών που πρέπει να μάθουν πώς να δημιουργούν ουσιαστικές συνδέσεις και να αναπτύσσονται προς την ανεξαρτησία, με το να μην υποκύπτουν στο mankeeping.
Γιατί το mankeeping αυξάνεται
Αναμφίβολα, δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να ανοιχτείς στον σύντροφό σου και να μοιραστείς τις ανησυχίες σου. Αντιθέτως, είναι υγιές σε μια σχέση και αποτελεί καλό πρότυπο για τα παιδιά. Αλλά όταν ένας άντρας απευθύνεται αποκλειστικά στη σύντροφό του για να επεξεργαστεί τα συναισθήματά του, τότε αυτό είναι πρόβλημα.
Δεν είναι δουλειά της γυναίκας να σηκώσει όλο το συναισθηματικό βάρος. Όταν συμβαίνει το mankeeping, εκείνη αισθάνεται εξαντλημένη και εκνευρισμένη. Επειδή τα παιδιά απορροφούν το άγχος και την ένταση από το περιβάλλον, αυτή η ανισορροπία μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ευημερία τους. Αντιθέτως, οι πιο επιτυχημένες οικογένειες μοιράζονται τις ευθύνες, λένε οι ειδικοί. Αυτή η δίκαιη κατανομή των καθηκόντων επιτρέπει σε όλους να είναι πιο ανθεκτικοί στις δύσκολες στιγμές, κάτι που θέλουμε όλοι για τα παιδιά μας.
Το 2000, ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών του Χάρβαρντ, Robert Putnam, έγραψε το βιβλίο Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community, στο οποίο εξηγούσε πώς οι Αμερικανοί μετακινούνται από το να συμμετέχουν σε κοινότητες και λέσχες σε μια κοινωνία απομονωμένων ατόμων. Κι αν αυτό ήταν πρόβλημα πριν την έκρηξη των κοινωνικών μέσων, τώρα το πρόβλημα έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Ενώ η κοινωνική απομόνωση αυξάνεται τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες, έρευνες έχουν δείξει ότι οι γυναικείες φιλίες είναι πιο ισχυρές: μια έρευνα του 2021 από το Pepperdine Institute of Family Studies έδειξε ότι οι γυναίκες μιλούν συχνότερα με τις φίλες τους, εκφράζουν πιο ανοιχτά τα συναισθήματά τους και μοιράζονται τις δυσκολίες τους με υποστήριξη και αναγνώριση.
Αυτή η αύξηση της κοινωνικής απομόνωσης στους άντρες, γνωστή και ως «επιδημία ανδρικής μοναξιάς», σημαίνει ότι είναι πιο πιθανό να βασίζονται στις γυναίκες.
Παρόλο που αυτό είναι αναμφίβολα εκνευριστικό για τις γυναίκες, οι ψυχολόγοι προειδοποιούν ότι το να επιρρίπτουμε όλη την ευθύνη στους άντρες για το mankeeping δεν λύνει το πρόβλημα.
Πώς να διδάξουμε στους γιους μας να μην εξαρτώνται συναισθηματικά: 4 πρακτικά βήματα
Αν θέλουμε να μεγαλώσουμε αγόρια που δεν θα χρειάζονται μια σύντροφο για να τους φροντίζει συναισθηματικά — δηλαδή να μην αναπαράγουν το φαινόμενο του mankeeping — πρέπει να ξεκινήσουμε από το ίδιο μας το σπίτι. Οι ειδικοί συμφωνούν: τα παιδιά δεν μαθαίνουν από αυτά που τους λέμε, αλλά από αυτά που βλέπουν να κάνουμε.
Δώστε το καλό παράδειγμα στο σπίτι
Αν θέλετε ο γιος σας να μάθει να διαχειρίζεται υγιώς τα συναισθήματά του, σταματήστε να αναλαμβάνετε εσείς όλη τη συναισθηματική φροντίδα του ενήλικου άντρα στο σπίτι. Γιατί, μπορείς να πεις σε ένα παιδί χίλια πράγματα, αλλά τελικά θα κάνει αυτό που βλέπει.
Αυτό σημαίνει ότι ο σύντροφός σας πρέπει να έχει και εκείνος το δικό του κοινωνικό και συναισθηματικό δίκτυο, ανεξάρτητα από εσάς. Δεν ξέρετε από πού να ξεκινήσετε; Ενθαρρύνετέ τον να καλέσει έναν φίλο από τη δουλειά για έναν καφέ ή μια δραστηριότητα εκτός δουλειάς.
Ενθαρρύνετε τις ουσιαστικές φιλίες ανάμεσα στα αγόρια
Στο δημοτικό, τα αγόρια συνήθως αναπτύσσουν στενούς δεσμούς και μοιράζονται βαθιά συναισθήματα. Μεγαλώνοντας, όμως, οι φιλίες τους γίνονται πιο επιφανειακές — επικεντρώνονται σε δραστηριότητες όπως τα σπορ ή τα βιντεοπαιχνίδια, και λιγότερο στην ουσιαστική επικοινωνία.
Αυτό συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που τα αγόρια χρειάζονται περισσότερο συναισθηματική εγγύτητα, αλλά οι κοινωνικές προσδοκίες την αποθαρρύνουν.
Ως γονείς, μπορούμε να βοηθήσουμε υπενθυμίζοντάς τους πόσο πολύτιμες είναι αυτές οι φιλίες. Θυμάμαι τη στιγμή που ένας φίλος τηλεφώνησε στον γιο μου όταν πέθανε το σκυλί μας για να του μιλήσει για τη δική του απώλεια. Αυτή η χειρονομία σήμαινε πολλά για το γιο μου— και εγώ του το υπενθυμίζω κάθε φορά που θέλω να τον ενθαρρύνω να κάνει κι εκείνος μια παρόμοια κίνηση.
Μιλήστε για την ενσυναίσθηση (όσο άβολο κι αν φαίνεται)
Μπορεί να αισθάνεστε αμήχανα να μιλάτε για συναισθήματα με έναν έφηβο, αλλά αυτές οι συζητήσεις είναι καθοριστικές. Μια απλή κουβέντα για το πώς μπορεί να νιώσει ένας φίλος ή συγγενής από μια πράξη καλοσύνης μπορεί να τον βοηθήσει να αναπτύξει ενσυναίσθηση. Μιλούσα με τον γιο μου στο αυτοκίνητο και του εξήγησα γιατί ένας συγγενής θα χαιρόταν με ένα τηλεφώνημα από εκείνον. Ο γιος μου δεν το είχε σκεφτεί ποτέ έτσι. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά για έναν έφηβο που παλεύει με την ανασφάλεια και τον εγωκεντρισμό, τέτοιες στιγμές είναι αποκαλυπτικές.
Κάντε υπομονή — η αλλαγή θέλει χρόνο
Ακόμα κι αν μπορούσαμε να δώσουμε στους γονείς όλες τις «μαγικές» οδηγίες για τη σωστή συναισθηματική ισορροπία στο σπίτι, οι περισσότερες οικογένειες θα χρειάζονταν τουλάχιστον εννέα μήνες για να δουν πραγματική αλλαγή. Οι άνθρωποι λειτουργούν με αυτόματο πιλότο. Είναι συνηθισμένοι να είναι ανταγωνιστικοί ή να αντιδρούν αμυντικά, κι αυτό δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Η αλλαγή, λοιπόν, είναι διαδικασία. Δεν είναι γραμμική, έχει πισωγυρίσματα, αλλά αξίζει τον κόπο. Μετά από εκατοντάδες ώρες οικογενειακής θεραπείας, μπορώ να το επιβεβαιώσω: δώστε στον εαυτό σας χρόνο, εμπιστευθείτε τη διαδικασία και θυμηθείτε ότι κάθε μικρό βήμα προς μια πιο ισορροπημένη συναισθηματικά οικογένεια είναι μια μεγάλη νίκη.
