Μια νέα βρετανική μελέτη δείχνει ότι σχεδόν οι μισοί γονείς νιώθουν υπερβολικά αμήχανοι για να αφεθούν σε φανταστικά παιχνίδια με τα παιδιά τους, αλλά υπάρχουν τελικά τρόποι για να το απολαύσουν.
Διαβάστε επίσης: Άγχος και δημιουργικότητα: Μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά;
Αν έχετε ποτέ νιώσει αμηχανία στη σκέψη να κάνετε αστείες φωνές πριν τον ύπνο ή να προσποιηθείτε ότι είστε πειρατής ή κάποιο ζώο την ώρα του παιχνιδιού , δεν είστε οι μόνοι. Σύμφωνα με την εν λόγω έρευνα, σχεδόν οι μισοί γονείς στη Βρετανία (49%) νιώθουν υπερβολική ντροπή για να μπουν πραγματικά στο πνεύμα του παιχνιδιού με τα παιδιά τους, ενώ περισσότεροι από ένας στους τέσσερις (26%) παραδέχονται ότι αισθάνονται «χαζοί» όταν το κάνουν.
Από αστείες φωνές (17%) και χορό (19%) μέχρι μεταμφιέσεις (21%) ή κρυφτό (14%), εκατομμύρια μαμάδες και μπαμπάδες λένε πως νιώθουν άβολα να αφήσουν το παιδί μέσα τους να βγει προς τα έξω. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι σχεδόν οι μισοί (43%) έχουν απορρίψει αίτημα του παιδιού τους να παίξουν, επειδή «το παιχνίδι απαιτούσε υπερβολική φαντασία».
Το παιχνίδι «χτίζει« δεσμούς με το παιδί
Όμως, σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτή η απροθυμία εμποδίζει τους γονείς να «χτίσουν» βαθύτερους συναισθηματικούς δεσμούς με τα παιδιά τους και η λύση είναι πιο απλή -και λιγότερο αμήχανη- απ’ ό,τι νομίζουμε.
Όταν ο εγκέφαλος ενός ενήλικα ωριμάζει, χάνει τη ρευστότητα που χρειάζεται για να μπαίνει εύκολα σε φανταστικούς κόσμους, εξηγεί ψυχολόγος ειδική στη γονεϊκότητα, ενώ συμπληρώνει ότι το παιχνίδι μπορεί να μοιάζει άβολο, όχι επειδή οι γονείς αμφιβάλλουν για την αξία του, αλλά επειδή τους προκαλεί συναισθήματα ντροπής και αμηχανίας.
Η έρευνα διαπίστωσε ότι περισσότεροι από τους μισούς γονείς (54%) παραδέχονται ότι δυσκολεύονται να σκεφτούν «παιχνιδιάρικα», ενώ το 55% ζηλεύει όσους φαίνονται φυσικά δημιουργικοί.
Παρ’ όλα αυτά, τα οφέλη είναι αδιαμφισβήτητα. Οι γονείς σε ποσοστό 61% λένε ότι τα παιδιά τους είναι αισθητά πιο χαρούμενα όταν παίζουν μαζί τους και το 59% αισθάνεται πιο κοντά σε αυτά μετά το παιχνίδι.
Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε την αμηχανία και να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε πραγματικά τον χρόνο του παιχνιδιού; Το «μυστικό» βρίσκεται σε 5 απλές αλλαγές νοοτροπίας που μπορούν να βοηθήσουν ακόμα και τον πιο διστακτικό γονιό να ξαναβρεί την παιχνιδιάρικη πλευρά του.
1. Ορίστε συγκεκριμένο «χρόνο για παιχνίδι»
Ακόμη και 10 λεπτά αρκούν. Δημιουργήστε μικρές, τακτικές στιγμές όπου ο μόνος στόχος είναι να παίξετε μαζί.
2. Αφήστε το παιδί να πάρει τα ηνία στο παιχνίδι
Δεν χρειάζεται να επινοήσετε περίπλοκες ιστορίες ή χαρακτήρες. Ο καλύτερος τρόπος να παίξετε είναι να αφήσετε το παιδί να σας καθοδηγήσει. Το σημαντικό είναι να μπαίνετε στον κόσμο του.
3. Σκεφτείτε το ως «χρόνο σύνδεσης», όχι «χρόνο για παιχνίδι»
Αν η λέξη «παιχνίδι» σας κάνει να νιώθετε αμήχανα, αλλάξτε οπτική. Όταν συμμετέχετε στον κόσμο του παιδιού σας, «χτίζετε» εμπιστοσύνη και ενσυναίσθηση.
4. Μη φοβάστε να το κάνετε «λάθος»
Ανησυχείτε ότι το παιδί θα σας πει πως «δεν το κάνετε σωστά»; Το παιχνίδι συνδέεται με την ευελιξία. Όταν το παιδί σας διορθώνει, κάντε το μέρος της διασκέδασης. Αυτό του διδάσκει ανθεκτικότητα και σας επιτρέπει να γελάτε μαζί με τα λάθη σας.
5. Να είστε πλήρως παρόντες
Αφήστε το κινητό στην άκρη. Είναι πιο εύκολο να συμμετέχετε, όταν δεν υπάρχουν περισπασμοί. Παίξτε χωρίς οθόνες για λίγα λεπτά και παρατηρήστε πόσο ωραία θα νιώσετε και πόσο θα λάμπει το παιδί σας από τη δική σας προσοχή.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο τρίτα (66%) των γονιών παραδέχονται πως νιώθουν «γονεϊκή ενοχή», συχνά συγκρίνοντας τον εαυτό τους με άλλους στην παιδική χαρά ή στα social media. Και όμως, ο σκοπός δεν είναι η τελειότητα, αλλά η παρουσία.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που ξέρουν να παίζουν θέατρο, να τραγουδούν ή να χορεύουν. Χρειάζονται γονείς που είναι εκεί, ακόμα κι αν νιώθουν λίγο «χαζοί» την ώρα που το κάνουν.