Τι είναι το «FAFO Parenting»; Βοηθά ή βλάπτει τα παιδιά;

Τι σημαίνει «FAFO Parenting» και τι επίδραση έχει στα παιδιά αυτό το στυλ ανατροφής;

Σκεφτείτε μια οικεία εικόνα: το παιδί σας αρνείται πεισματικά να φορέσει το μπουφάν του και εσείς προσπαθείτε απελπισμένα να το πείσετε. Ένας γονιός «FAFO» πιθανότατα δεν θα δώσει αυτή τη… μάχη και απλά θα πει: «Εντάξει, μπορείς να πας χωρίς το πανωφόρι σου στο σχολείο, αλλά ίσως κρυώσεις». Ύστερα, θα αφήσει το παιδί να καταλάβει το λάθος του μέσα από τις φυσικές συνέπειες με την ελπίδα, την επόμενη φορά, να επιλέξει να φορέσει το μπουφάν του αφού η εμπειρία «έχει γράψει» μέσα του.

Γιατί αυτή η στρατηγική προσελκύει όλο και πιο πολλούς γονείς

Η γονεϊκότητα σήμερα είναι ιδιαιτέρως απαιτητική. Ένας γονιος πρέπει να λειτουργεί σε κάθε περίπτωση με ενσυναίσθηση, να είναι υποστηρικτικός, να φροντίζει να περιορίζει τις οθόνες στο σπίτι, να οργανώνει δραστηριότητες για τα παιδιά, ενώ παράλληλα τρέχει στη δουλειά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το «FAFO parenting» ίσως προσφέρει μια ανάσα: επιτρέπει στα παιδιά να μάθουν κάποια πράγματα μόνο τους, μειώνοντας την πίεση των γονιών και την καθημερινή συναισθηματική κόπωση.

Επιπλέον, αυτό το στυλ ανατροφής ξεφεύγει από την αυστηρότητα ή τις ατέλειωτες συζητήσεις που συχνά χαρακτηρίζουν άλλες μεθόδους.

Πότε λειτουργεί καλύτερα το «FAFO»

Το FAFO δεν είναι πανάκεια. Δουλεύει καλύτερα σε ασφαλείς καταστάσεις (safe-to-fail), όπου η εμπειρία δεν θέτει σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα και την αυτοεκτίμηση του παιδιού.

Παραδείγματα τέτοιων καταστάσεων είναι:

• Ξεχασμένη σχολική εργασία: Αν ένα παιδί ξεχάσει να φέρει την εργασία του στο σχολείο, μπορεί να αντιμετωπίσει τις φυσικές συνέπειες της πράξης, όπως μια παρατήρηση ή την ανάγκη να ολοκληρώσει την εργασία στο σπίτι. Η εμπειρία αυτή του διδάσκει την ευθύνη, χωρίς να προκαλεί κάτι άσχημο.

• Μικρές αντιρρήσεις για τον ύπνο ή το παιχνίδι: Αν το παιδί αρνείται να πάει για ύπνο ή να σταματήσει το παιχνίδι, η αντιμετώπιση της συνέπειας—όπως η κούραση ή ένα ελαφρύ αίσθημα δυσφορίας—μπορεί να του δείξει πως οι επιλογές έχουν αποτελέσματα, δίνοντας του την ευκαιρία να μάθει να διαχειρίζεται τις αποφάσεις του με σύνεση.

Με άλλα λόγια, το «FAFO» δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να μάθουν από τις εμπειρίες τους σε καταστάσεις όπου οι συνέπειες είναι διαχειρίσιμες, αλλά δεν αντικαθιστά την καθοδήγηση και την προστασία που χρειάζονται σε πιο σοβαρές ή επικίνδυνες περιπτώσεις.

Τι πρέπει να θυμάστε

1. Αναπτυξιακή ετοιμότητα: Τα μικρά παιδιά συχνά δυσκολεύονται να συνδέσουν την πράξη τους με τις συνέπειες. Πριν αφήσετε το παιδί να μάθει «με τον σκληρό τρόπο», βεβαιωθείτε ότι είναι σε ηλικία και στάδιο ανάπτυξης που μπορεί να κατανοήσει το μάθημα. Οι φυσικές συνέπειες πρέπει να είναι άμεσες και κατανοητές για να έχει αποτέλεσμα η εμπειρία.
2. Ιδιοσυγκρασία παιδιού: Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Τα ανθεκτικά και περίεργα παιδιά συνήθως μαθαίνουν εύκολα από τις εμπειρίες τους, ενώ τα πιο ευαίσθητα ή αγχώδη μπορεί να νιώσουν απόρριψη ή αποθάρρυνση. Η προσέγγιση πρέπει να προσαρμόζεται στην προσωπικότητα του παιδιού, ώστε η εμπειρία να είναι εποικοδομητική και όχι τραυματική.
3. Κίνητρο γονέα: Το «FAFO» πρέπει να χρησιμοποιείται για να βοηθήσει το παιδί να μάθει. Αν οι φυσικές συνέπειες γίνονται από θυμό ή απογοήτευση, χάνεται ο στόχος της μάθησης και η εμπειρία μπορεί να γίνει αρνητική για το παιδί.
4. Στήριξη και σύνδεση: Ακόμα και όταν αφήνετε το παιδί να βιώσει τις συνέπειες των επιλογών του, η εμπειρία γίνεται πραγματικά χρήσιμη όταν ακολουθεί η συζήτηση και η ενσυναίσθηση. Συζητήστε τι συνέβη, πώς ένιωσε και τι μπορεί να κάνει διαφορετικά την επόμενη φορά.

Οι φυσικές συνέπειες μπορούν να διδάξουν πολλά, αλλά η υγιής ανάπτυξη απαιτεί τα παιδιά να αισθάνονται κατανοητά και ασφαλή.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ουσία της γονεϊκότητας βρίσκεται στη σύνδεση, τη ζεστασιά και την καθοδήγηση. Αν θέλετε να πειραματιστείτε με το «FAFO», ξεκινήστε με απλές καταστάσεις. Παρακολουθήστε πώς το παιδί σας μαθαίνει, μιλήστε μαζί του για τα συναισθήματα και τις εμπειρίες του και προσαρμόστε την προσέγγισή σας ανάλογα. Έτσι, αφήνετε χώρο για μάθηση χωρίς να χάνεται η ουσιαστική επαφή μεταξύ γονέα και παιδιού.