Για ένα νήπιο, ο κόσμος είναι ένα συνεχές θαύμα. Ένα μυρμήγκι που κουβαλά ένα ψίχουλο μεγαλύτερο από το ίδιο, ένα σαλιγκάρι που αφήνει πίσω του ένα «γυαλιστερό» μονοπάτι, μια λακκούβα που κάνει «πλατς», όλα είναι καινούργια, άξια παρατήρησης και εξίσου συναρπαστικά. Από επιστημονική σκοπιά, αυτή η αδιάκοπη περιέργεια δεν είναι απλώς χαριτωμένη: είναι ο βασικός μηχανισμός με τον οποίο ο εγκέφαλος του παιδιού μαθαίνει.
Η έρευνα στην αναπτυξιακή ψυχολογία δείχνει ότι τα νήπια λειτουργούν σαν μικροί ερευνητές. Παρατηρούν, πειραματίζονται, επαναλαμβάνουν και βγάζουν συμπεράσματα, ακόμα κι αν δεν μπορούν να τα διατυπώσουν με λόγια. Το «γιατί;» και το «τι είναι αυτό;» είναι τα πρώτα τους επιστημονικά εργαλεία.
Διαβάστε επίσης: Νήπιο: Πώς να διαχειριστείτε τη «διαμαρτυρία» του για το φαγητό
Μικρές εξορμήσεις, μεγάλες ανακαλύψεις
Αυτό που για έναν ενήλικα είναι μια βαρετή υποχρέωση, για ένα νήπιο μπορεί να μετατραπεί σε εξερευνητική αποστολή. Το πλυντήριο ρούχων μοιάζει με υποθαλάσσιο σταθμό, το σούπερ μάρκετ με μουσείο χρωμάτων και υφών, μια βροχερή διαδρομή με εργαστήριο φυσικής. Το παιδί δεν «χάνει χρόνο», συλλέγει εμπειρίες.
Όταν οι γονείς επιτρέπουν σε αυτές τις μικρές παύσεις παρατήρησης, ενισχύουν την ικανότητα του παιδιού να συγκεντρώνεται, να συνδέει αιτία και αποτέλεσμα και να απολαμβάνει τη διαδικασία της ανακάλυψης.
Τα νήπια καθυστερούν, όχι από πείσμα, αλλά επειδή ζουν απόλυτα στο «τώρα». Η επιστήμη εξηγεί ότι ο εγκέφαλός τους δεν έχει ακόμη αναπτύξει πλήρως την ικανότητα ιεράρχησης προτεραιοτήτων. Ό,τι βρίσκεται μπροστά τους είναι εξίσου σημαντικό.
Όταν υπάρχει χρόνος, το να σταματήσετε για να δείτε μια πασχαλίτσα ή να μετρήσετε τα φύλλα στο πεζοδρόμιο βοηθά το παιδί να μάθει να παρατηρεί λεπτομέρειες, να κάνει υποθέσεις και να αναπτύσσει λεξιλόγιο. Αυτές οι «ασήμαντες» στιγμές είναι στην πραγματικότητα μαθήματα προσοχής και σύνδεσης με το περιβάλλον.
Εποχές, περιέργεια και μνήμη
Οι εποχές είναι ένα φυσικό ημερολόγιο για τα νήπια. Φύλλα που πέφτουν, άνεμος που φυσά, έντομα που εμφανίζονται και εξαφανίζονται. Μέσα από τις αισθήσεις —ήχο, αφή, οσμή— το παιδί αρχίζει να κατανοεί τον κύκλο του χρόνου.
Παράλληλα, οι επαναλαμβανόμενες εποχικές συνήθειες δημιουργούν τις πρώτες αναμνήσεις. Η επιστήμη δείχνει ότι η μνήμη δεν ξεκινά ξαφνικά στο σχολείο. Χτίζεται από νωρίς, μέσα από επαναλαμβανόμενες, συναισθηματικά φορτισμένες εμπειρίες.
Τα «πώς» και τα «γιατί» ενός νηπίου συχνά μας φέρνουν σε δύσκολη θέση. Όμως το σημαντικό δεν είναι να γνωρίζουμε τα πάντα, αλλά να δείχνουμε πώς αναζητούμε απαντήσεις. Όταν ένα παιδί βλέπει ότι η αναζήτηση γνώσης είναι κοινή περιπέτεια, μαθαίνει κάτι πιο ουσιαστικό από την ίδια την απάντηση: ότι ο κόσμος αξίζει εξερεύνηση.
