Το να κατανοείτε τους στόχους σας και τις ανάγκες πίσω από τη συμπεριφορά όλων στην οικογένεια είναι σημαντικό. Όμως η κατανόηση από μόνη της δεν αλλάζει αυτό που συμβαίνει όταν το παιδί αρνείται να κάνει κάτι, όπως για παράδειγμα να φορέσει τα παπούτσια του, ενώ ήδη έχετε αργήσει.
Διαβάστε επίσης: Μικρές καθημερινές στιγμές που χτίζουν τον δεσμό μας με τα παιδιά
Γονείς και στρατηγικές αντιμετώπισης
Για να αντιμετωπίσετε τέτοιες καταστάσεις, χρειάζεστε στρατηγικές που σας βοηθούν να ανταποκρίνεστε αντί να αντιδράτε, ακόμη κι όταν έχετε «πυροδοτηθεί» και το νευρικό σας σύστημα έχει πάρει τον έλεγχο. Παρακάτω παρουσιάζονται πέντε πρακτικές στρατηγικές συνειδητής γονεϊκότητας που γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στη γνώση και στην πράξη.
Τι είναι οι θετικές στρατηγικές διαπαιδαγώγησης που υποστηρίζουν τους στόχους σας; Αφού κατανοήσετε τους στόχους σας και τις ανάγκες που οδηγούν τη συμπεριφορά τόσο τη δική σας όσο και του παιδιού σας, χρειάζεστε τρόπους για να φτάσετε από το «πού βρίσκεστε» στο «πού θέλετε να είστε». Τι να κάνετε:
1. Αναγνωρίστε τις ανάγκες πριν αντιδράσετε
Την επόμενη φορά που το παιδί σας κάνει κάτι που σας φέρνει στα όριά σας, σταματήστε για μόλις τρία δευτερόλεπτα και ρωτήστε «Ποια ανάγκη προσπαθεί να καλύψει το παιδί μου αυτή τη στιγμή;» Ίσως ρίχνει νερό στο πάτωμα γιατί θέλει να πειραματιστεί. Ίσως φωνάζει γιατί χρειάζεται την προσοχή σας και δεν ξέρει πώς αλλιώς να τη ζητήσει. Ίσως αρνείται να το ντύσετε, γιατί έχει ανάγκη από αυτονομία. Όταν δείτε την ανάγκη και όχι μόνο τη συμπεριφορά, η αντίδρασή σας αλλάζει ριζικά.
2. Οι γονείς πρέπει να λύνουν τα προβλήματα μαζί με το παιδί
Αντί να ανακοινώνετε τι θα γίνει, καλέστε το παιδί στη συζήτηση. Για παράδειγμα πείτε «Το πρωί δυσκολευόμαστε να φύγουμε στην ώρα μας. Παρατηρώ ότι συχνά δεν βρίσκεις τα παπούτσια σου. Τι ιδέες έχεις;»
Ακόμη και μικρά παιδιά μπορούν να προτείνουν λύσεις. Και όταν συμμετέχουν στη δημιουργία του σχεδίου, είναι πολύ πιο πιθανό να το ακολουθήσουν. Έρευνα δημοσιευμένη στο επιστημονικό περιοδικό Canadian Psychology δείχνει ότι η υποστήριξη της αυτονομίας -και όχι ο έλεγχος- οδηγεί σε καλύτερη προσαρμογή και εσωτερίκευση αξιών.
3. Δημιουργήστε συστήματα, όχι βασισμένα στη θέληση
Η θέληση αποτυγχάνει. Τα συστήματα πετυχαίνουν. Αντί να πείτε «θα είμαι πιο υπομονετικός/ή», δημιουργήστε ένα σύστημα. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Πείτε «όταν νιώθω ότι εκνευρίζομαι, θα αγγίζω ένα μαλακό κομμάτι υφάσματος που έχω στην τσέπη μου για να επιστρέφω στο παρόν». Αντί να πείτε «θα έχουμε καλύτερα πρωινά», δημιουργήστε ένα σύστημα που θα λέει «Θα ετοιμάζουμε ρούχα και τσάντες από το προηγούμενο βράδυ». Τα συστήματα μειώνουν την ανάγκη για αποφάσεις τη στιγμή που είστε ήδη πιεσμένοι.
4. Ακόμη και οι γονείς κάνουν λάθη: Ενσωματώστε χρόνο αποκατάστασης
Θα κάνετε λάθη. Θα φωνάξετε ενώ δεν το θέλετε. Θα γίνετε απότομοι ενώ θέλετε να είστε τρυφεροί. Θα βάλετε την ώρα και τις υποχρεώσεις πάνω από τη σύνδεση. Σημασία έχει τι κάνετε μετά. Αφού καταλάβετε τα λάθη σας.
Η αποκατάσταση δεν σημαίνει απλώς μία «συγγνώμη» και τέλος. Είναι αναγνώριση, ευθύνη και επανασύνδεση. Έτσι μαθαίνει το παιδί ότι οι σχέσεις αντέχουν τις συγκρούσεις και ότι η επανόρθωση είναι πάντα δυνατή.
5. Ζητήστε υποστήριξη
Πολλοί γονείς λένε ότι όλα άλλαξαν όταν σταμάτησαν να προσπαθούν μόνοι τους. Πολλές φορές χρειάζεται υποστήριξη.
Ο «χρυσός» συνδυασμός για γονείς που ασκούν συνειδητή γονεϊκότητα
Οι 5 αυτές στρατηγικές λειτουργούν μαζί. Ανακεφαλαιώνουμε:
- Αναγνωρίζετε τις ανάγκες πριν αντιδράσετε.
- Λύνετε προβλήματα μαζί με το παιδί.
- Δημιουργείτε συστήματα αντί να βασίζεστε στη θέληση.
- Κάνετε αποκατάσταση, όταν συμβαίνουν λάθη.
- Ζητάτε υποστήριξη για να μην είστε μόνοι.
Η αλλαγή στη διαπαιδαγώγηση δεν αφορά στην τελειότητα. Αφορά στην κατανόηση του εαυτού σας και του παιδιού σας με έναν νέο τρόπο και βέβαια στο θάρρος να σπάσετε μοτίβα που περνούν από γενιά σε γενιά.