Γιατί τα παιδιά λένε τόσο συχνά «όχι»;. Πίσω από αυτή τη μία λέξη που ακούτε από το παιδί σας, συχνά κρύβεται ένα μυαλό που δουλεύει ασταμάτητα. Οι γονείς πολλές φορές υποθέτουν ότι το παιδί είναι απλώς «δύστροπο», όταν αντιστέκεται. Όμως αυτό δεν είναι πάντα αλήθεια.
Διαβάστε επίσης: Smartphones: Πολύ συχνή η χρήση τους στα σχολεία
Μπορεί να αρνείται να μιλήσει για ό,τι το ενοχλεί, να συναντήσει φίλους, να μπει σε μια ομαδική φωτογραφία ή να πάει σε μια δραστηριότητα μετά το σχολείο ή το Σαββατοκύριακο. Σίγουρα, αυτό είναι εξαιρετικά απογοητευτικό για τον γονέα.
Ταυτόχρονα, όμως, το παιδί έχει έντονα συναισθήματα γύρω από αυτές τις καταστάσεις όπου «ενθαρρύνεται» ή «του λένε» τι να κάνει. Οι αντιδράσεις του -παραδόξως- συχνά δεν οφείλονται στα συνηθισμένα, δηλαδή σε πείσμα, ανυπακοή ή διάθεση για δράμα. Ορισμένες φορές, ο πραγματικός ένοχος μπορεί να είναι η υπερανάλυση.
Παιδιά και υπερανάλυση
Αυτό που για εσάς είναι «σιγά το πράγμα», για το παιδί βιώνεται τελείως διαφορετικά εξαιτίας της υπερανάλυσης. Στο αγχώδες του μυαλό, το «όχι» λειτουργεί ως ένας ασφαλής τρόπος προστασίας από το αίσθημα του κατακλυσμού επιλογών. Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά που παρασύρονται στη δίνη της υπερανάλυσης αρχίζουν γρήγορα να κάνουν ερωτήσεις που υπονομεύουν τον εαυτό τους.
Δυστυχώς, το πιο ασφαλές κάποιες φορές στο μυαλό τους μοιάζει να είναι το… να μη γίνει τίποτα. Και έτσι το «όχι» που λένε γίνεται ένας τρόπος ρύθμισης των υπερβολικών συναισθημάτων τους.
Τι δεν βλέπουν πολλοί γονείς
Το παιδί που υπεραναλύει δεν απορρίπτει εσάς. Απορρίπτει τους βασανιστικούς κύκλους σκέψης στο κεφάλι του. Όταν οι γονείς το πιέζουν να κάνει κάτι, το νευρικό σύστημα του παιδιού ανεβάζει στροφές. Νιώθει σαν να κλείνουν οι τοίχοι γύρω του.
Παρότι η πρόθεσή σας είναι καλή, αυτό που μπορεί να «ακούσει» είναι «μας εκθέτεις» ή ακόμη και το λανθασμένο «δεν με νοιάζει πώς νιώθεις, θα πας οπωσδήποτε κολύμβηση».
Επιλογές που οδηγούν στο «ναι»
Η ερώτηση «γιατί δεν θέλεις να κάνεις τίποτα;» συνήθως δεν βοηθά. Μπορείτε όμως να δοκιμάσετε να πείτε τα παρακάτω:
- «Ας το σπάσουμε σε μικρότερα βήματα.»
- «Βλέπω ότι αυτό σε δυσκολεύει πολύ.»
- «Το καταλαβαίνω, ούτε εμένα μου αρέσει να με πιέζουν.»
Αν δοκιμάσετε αυτά ή παρόμοια ενθαρρυντικά μηνύματα, συχνά θα δείτε ότι όταν η -σκόπιμη ή μη- πίεση μειώνεται, η ευελιξία του παιδιού αρχίζει να αυξάνεται.
Ο στόχος για τους γονείς δεν είναι να κάνουν τα παιδιά τους να λένε «ναι» σε όλα. Ο στόχος είναι να ηρεμήσουν το υπεραναλυτικό τους μυαλό, ώστε αυτά να νιώσουν ξανά ασφαλή.