Για τους περισσότερους ανθρώπους, η σχέση με τους γονείς είναι η πρώτη και πιο καθοριστική σχέση της ζωής τους. Συχνά περιγράφεται με λέξεις όπως «άνευ όρων αγάπη», σταθερότητα, ασφάλεια. Στην πράξη, όμως, οι οικογενειακές σχέσεις είναι πολύ πιο σύνθετες: επηρεάζονται από χαρακτήρες, προσδοκίες, κοινωνικές πιέσεις και –πάνω απ’ όλα– από τον τρόπο που εξελίσσεται κάθε άτομο μέσα στον χρόνο.
Ακόμα και οι πιο διάσημες οικογένειες δεν αποτελούν εξαίρεση. Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Μπρούκλιν Μπέκαμ για την απόστασή του από τους γονείς του, Ντέιβιντ και Βικτόρια Μπέκαμ, έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα θέμα που απασχολεί όλο και περισσότερο τη σύγχρονη κοινωνία: πότε και γιατί ένας ενήλικας επιλέγει να απομακρυνθεί από την οικογένειά του.
Διαβάστε επίσης: Γονείς: Οι parenting τάσεις που θα κυριαρχήσουν το 2026
Χωρίς να γνωρίζουμε –ούτε να μπορούμε να αξιολογήσουμε– τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες, τέτοιες ιστορίες λειτουργούν συχνά ως αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από τα όρια, την ψυχική υγεία και τις δυναμικές μέσα στην οικογένεια.
Πόσο συχνό είναι αυτό το φαινόμενο στις οικογένειες;
Παρότι τα social media μπορεί να δίνουν την αίσθηση ότι πρόκειται για μια τάση της εποχής, τα δεδομένα δείχνουν μια πιο σύνθετη εικόνα. Έρευνες υποδεικνύουν ότι πάνω από 1 στους 4 ενήλικες δηλώνει αποξένωση από κάποιον στενό συγγενή, ενώ περίπου 1 στους 10 αναφέρει απομάκρυνση από γονέα. Τα ποσοστά είναι υψηλότερα σε ηλικίες 30–45 ετών, μια περίοδο ζωής όπου οι άνθρωποι επαναξιολογούν σχέσεις, ρόλους και προσωπικά όρια.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι δεν πρόκειται πάντα για οριστική ρήξη, αλλά συχνά για μια προσπάθεια αναπροσαρμογής της σχέσης.
Γιατί συμβαίνει;
Η παιδική ηλικία αφήνει ισχυρό αποτύπωμα. Εμπειρίες που τότε μπορεί να μην είχαν γίνει πλήρως κατανοητές, επανεξετάζονται στην ενήλικη ζωή με μεγαλύτερη συναισθηματική επίγνωση.
Ψυχολόγοι και οικογενειακοί θεραπευτές αναφέρουν ότι η απομάκρυνση μπορεί να σχετίζεται με:
χρόνια αίσθηση ελέγχου ή έλλειψης αυτονομίας
δυσκολία αποδοχής διαφορετικών επιλογών ζωής
επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις χωρίς επίλυση
συναισθηματική απόσταση ή έλλειψη ενσυναίσθησης
Καθώς τα παιδιά ενηλικιώνονται, αναπτύσσουν δικές τους αξίες, σχέσεις και προτεραιότητες. Όταν αυτά συγκρούονται έντονα με το οικογενειακό πλαίσιο, η ένταση μπορεί να οδηγήσει σε αποστασιοποίηση – όχι απαραίτητα από έλλειψη αγάπης, αλλά από ανάγκη προστασίας της ψυχικής ισορροπίας.
Τι μπορεί να βοηθήσει πριν (ή αντί) της ρήξης;
Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η πλήρης αποκοπή δεν είναι πάντα η πρώτη ή μοναδική λύση. Συχνά προηγούνται πιο ήπια βήματα:
αναγνώριση και αποδοχή των συναισθημάτων χωρίς ενοχές
θέσπιση σαφών ορίων, με ήρεμη και ξεκάθαρη επικοινωνία
μείωση της επαφής, αν χρειάζεται, αντί για απόλυτη διακοπή
υποστήριξη από φίλους ή ειδικούς, ώστε το άτομο να μην αισθάνεται μόνο
Η θεραπεία μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος κατανόησης, όχι απαραίτητα συμφιλίωσης, αλλά συναισθηματικής αποφόρτισης και προσωπικής ενδυνάμωσης.
Οι οικογενειακές σχέσεις δεν είναι στατικές. Αλλάζουν, δοκιμάζονται, επαναπροσδιορίζονται. Είτε πρόκειται για μια διάσημη οικογένεια είτε για μια «αόρατη» καθημερινή ιστορία, το ζητούμενο δεν είναι η επίκριση, αλλά η κατανόηση. Γιατί, πολλές φορές, η απόσταση δεν είναι απόρριψη. Είναι ένας τρόπος να ξαναβρεί κανείς τον εαυτό του και, ίσως, αργότερα, έναν νέο τρόπο να συνδεθεί με την οικογένειά του.
