Για δεκαετίες, η έννοια της «πειθαρχίας» ήταν σχεδόν ταυτόσημη με την τιμωρία: στέρηση προνομίων, απαγορεύσεις, απομόνωση. Πολλοί γονείς μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι τα παιδιά συνεργάζονται περισσότερο όταν «πληρώνουν» για την κακή τους συμπεριφορά. Ωστόσο, αυτή η αντίληψη αμφισβητείται πλέον έντονα από την επιστημονική κοινότητα. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (AAP) έχει δείξει ότι οι παραδοσιακές, τιμωρητικές πρακτικές όχι μόνο δεν είναι οι πιο αποτελεσματικές, αλλά σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθούν και επιβλαβείς για τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Αντί γι’ αυτό, οι ειδικοί προτείνουν μια διαφορετική προσέγγιση: τα παιδιά να βιώνουν τις φυσικές συνέπειες των πράξεών τους.
Τι είναι οι φυσικές συνέπειες;
Οι φυσικές συνέπειες δεν επιβάλλονται από τον γονέα, αλλά προκύπτουν άμεσα από τη συμπεριφορά του παιδιού. Αν, για παράδειγμα, ένα παιδί αρνηθεί να φορέσει μπουφάν, θα κρυώνει. Αυτή η εμπειρία –και η σύνδεση πράξης και αποτελέσματος– το βοηθά να κατανοήσει τι επιλογές το εξυπηρετούν και ποιες όχι. Το μάθημα δεν έρχεται από τον φόβο της τιμωρίας, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα.
Διαβάστε επίσης: Αλλαγή: Πώς βοηθάμε τα παιδιά να διαχειριστούν τις μεταβάσεις, μικρές & μεγάλες;
Η συνέπεια πρέπει να είναι…
Σχετική
Η συνέπεια πρέπει να συνδέεται άμεσα με τη συμπεριφορά. Αν το παιδί κάνει ακαταστασία, η φυσική συνέπεια είναι να συμμετέχει στο συμμάζεμα, όχι να του αφαιρεθεί το τάμπλετ. Όταν η συνέπεια είναι άσχετη, το παιδί δεν μαθαίνει, απλώς νιώθει ότι τιμωρείται αυθαίρετα.
Σεβαστική
Ο σεβασμός αποκλείει τη ντροπή. Το παιδί συνήθως ήδη νιώθει άσχημα για το λάθος του. Όταν ο γονέας προσθέτει επίπληξη ή ειρωνεία, η προσοχή μετατοπίζεται από τη μάθηση στην άμυνα.
Λογική
Η συνέπεια πρέπει να είναι ανάλογη της ηλικίας και των δυνατοτήτων του παιδιού. Ένα νήπιο που χύνει γάλα δεν μπορεί να καθαρίσει μόνο του ολόκληρο το πάτωμα. Αντίθετα, το να σκουπίσετε μαζί είναι μια λογική και διαχειρίσιμη εμπειρία που ενισχύει τη συνεργασία.
Από τα ξεσπάσματα στη συνεργασία
Στα μικρότερα παιδιά, η συναισθηματική ένταση συχνά εκδηλώνεται με κλάμα ή θυμό. Σε αυτές τις στιγμές, η φυσική συνέπεια δεν είναι η απομάκρυνση ή η απειλή, αλλά η συνύπαρξη και η καθοδήγηση. Όταν το παιδί ηρεμήσει, η επιβράβευση της αυτορρύθμισης («τα κατάφερες να ηρεμήσεις») είναι πιο ουσιαστική από οποιαδήποτε τιμωρία.
Στα μεγαλύτερα παιδιά, τα ξεσπάσματα δίνουν τη θέση τους στη διαπραγμάτευση ή στην άρνηση. Εκεί βοηθά η προαναγγελία της συνέπειας. Η σαφήνεια μειώνει τις συγκρούσεις.
Υπάρχουν στιγμές που το παιδί βρίσκεται αντιμέτωπο με τις συνέπειες μιας παράλειψης, όπως όταν ξεχνά μια σχολική εργασία. Αντί ο γονέας να «σώσει» την κατάσταση την τελευταία στιγμή, μπορεί να βοηθήσει το παιδί να σκεφτεί εναλλακτικές λύσεις με όσα μέσα έχει διαθέσιμα. Έτσι καλλιεργείται η υπευθυνότητα και η επίλυση προβλημάτων.
