Ο Λέων Τολστόι ξεκινάει το κλασικό του έργο Άννα Καρένινα με τη φράση: «Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους· κάθε δυστυχισμένη οικογένεια όμως, είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο». Αυτή η φράση μας προκαλεί να σκεφτούμε: Υπάρχει άραγε ένας ιδανικός τύπος σχέσης, ένας «τέλειος» γάμος, τον οποίο όλοι μας πρέπει να αναζητάμε; Ή, σε μια κοινωνία τόσο πολύπλοκη και γρήγορα μεταβαλλόμενη όπως η δική μας, υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να βρούμε την ευτυχία στις σχέσεις μας;
Σε αντίθεση με παλαιότερα που ο γάμος βασιζόταν κυρίως στην ανάγκη & ήταν ένα ζήτημα ασφάλειας και κοινωνικής αποδοχής, στον δυτικό κόσμο σήμερα, παντρευόμαστε κυρίως για έναν λόγο: την αγάπη. Αλλά συχνά συγχέουμε την αγάπη με τον έρωτα. Περιμένουμε να είμαστε ερωτευμένοι για μεγάλο μέρος της κοινής ζωής μας και όταν αυτό το συναίσθημα φθίνει, αναρωτιόμαστε: «Γιατί να μείνω σε αυτή τη σχέση;».
Η σύγχρονη πραγματικότητα λύνει αυτή την απορία πιο εύκολα από ποτέ… Το διαζύγιο δεν αποτελεί ταμπού όπως παλιά, οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες επιτρέπουν την ανεξαρτησία, ενώ νέες γνωριμίες είναι πάντα ένα κλικ μακριά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι σήμερα παντρευόμαστε σε μεγαλύτερη ηλικία, χωρίζουμε πιο συχνά και ξαναπαντρευόμαστε. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι συνεχίζουν να πιστεύουν στον θεσμό του γάμου. Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε να είμαστε παντρεμένοι — αλλά πώς.
Ας δούμε τους τέσσερις βασικούς τύπους γάμου, όπως τους περιγράφει η σύγχρονη έρευνα.
Ο γάμος που “κρατά το σπίτι όρθιο”
Σε αυτόν τον τύπο γάμου, το ζευγάρι λειτουργεί σαν ομάδα. Οι δύο πλευρές μοιράζονται ευθύνες, προγράμματα και βάρη προκειμένου να σταθεί η οικογένεια στα πόδια της. Και οι δύο σύντροφοι εργάζονται, φροντίζουν τα παιδιά, οργανώνουν το σπίτι, καλύπτουν τα έξοδα και προσπαθούν να τα προλάβουν όλα μέσα στη μέρα.
Η καθημερινότητα είναι απαιτητική, συχνά εξαντλητική, αλλά υπάρχει και ένα βαθύ αίσθημα ικανοποίησης: το ότι «τα καταφέραμε μαζί». Τα παιδιά μεγαλώνουν, το σπίτι λειτουργεί, υπάρχει μια σχετική ασφάλεια — και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Οι δυσκολίες εμφανίζονται όταν αλλάζουν οι ισορροπίες. Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν, όταν οι οικονομικές συνθήκες πιέζουν ή όταν ένας από τους δύο νιώσει ότι κουράστηκε περισσότερο από τον άλλον. Τότε, η σχέση κινδυνεύει να μείνει μόνο στη λειτουργικότητα και να χάσει τη συναισθηματική της σύνδεση.
Ο γάμος που βασίζεται στα “πρέπει”
Σ’ αυτόν τον τύπο γάμου, η δέσμευση του ζευγαριού δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση: φίλοι, συγγενείς και περίγυρος παρακολουθούν, αναγνωρίζουν και ενισχύουν τη σχέση. Οι ρόλοι του συντρόφου και του γονιού αποκτούν κύρος και ενισχύουν το αίσθημα της ταυτότητας και της ασφάλειας μέσα στην οικογένεια.
Η καθημερινότητα σε αυτή την περίπτωση οργανώνεται γύρω από ρουτίνες και οικογενειακούς κανόνες. Αυτές οι συνήθειες προσφέρουν τάξη — κάτι που πολλοί θεωρούν απαραίτητο για μια «σταθερή» οικογένεια.
Όμως η ρουτίνα κρύβει και έναν κίνδυνο: όταν γίνεται περιοριστική, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για αυθορμητισμό ή αλλαγές, η σχέση μπορεί να χάσει τη ζωντάνια της. Ο γάμος συνεχίζει να λειτουργεί, αλλά χωρίς ενέργεια και ανανέωση, με αποτέλεσμα τη στασιμότητα και την πλήξη.
Ο παιχνιδιάρικος γάμος
Αυτός ο τύπος γάμου αφορά ζευγάρια που ζουν για την περιπέτεια, τη διασκέδαση και τη συνεχή ανανέωση της σχέσης τους. Ταξίδια, νέα χόμπι, κοινωνικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες, γεμίζουν την καθημερινότητά τους και κρατούν τη φλόγα ζωντανή.
Η πρόκληση εδώ είναι ότι η συνεχής αναζήτηση νέων ερεθισμάτων μπορεί να γίνει επιφανειακή ή κουραστική. Η ανάγκη για μόνιμη αλλαγή μπορεί να αποσταθεροποιήσει τη σχέση, αν η ανανέωση δεν συνοδεύεται από ουσιαστική σύνδεση και κοινά θεμέλια.
Σύνδεση και συντροφικότητα
Σε αυτό το γάμο που «ενώνει», το βάρος πέφτει στην επαφή και στην αμοιβαία υποστήριξη. Το ζευγάρι φροντίζει να κατανοεί και να ενσωματώνει τις ανάγκες του άλλου στην καθημερινή του ζωή. Η αξία έγκειται στις ήσυχες, καθημερινές στιγμές: στο να κάθεσαι δίπλα στον/στη σύντροφό σου βλέποντας τηλεόραση, στο να μοιράζεσαι απλώς την παρουσία του άλλου, χωρίς φανφάρες ή ασταμάτητη δράση. Η ουσία είναι η βαθιά συναισθηματική σύνδεση.
Ο κίνδυνος σε αυτή την περίπτωση είναι η εξιδανίκευση. Οι καθημερινές «ατέλειες» του/της συντρόφου μπορεί να φέρουν απογοήτευση, αν η προσδοκία της «τέλειας συνύπαρξης» επισκιάζει την πραγματικότητα.
Συνδυασμοί και στάδια
Οι περισσότερες σχέσεις είναι συνδυασμοί αυτών των τύπων και οι πιο «δυνατές», πιθανότατα περιλαμβάνουν στοιχεία και από τους τέσσερις.
Οι γάμοι αλλάζουν με το χρόνο· ένας τύπος μπορεί να κυριαρχεί σε μια φάση της ζωής μας και ένας άλλος, σε μια άλλη περίοδο.
Όπως και να έχει, οι σχέσεις συνήθως τελειώνουν επειδή οι σύντροφοι δεν καταλήγουν σε ένα κοινό όραμα ως προς τη ζωή που θέλουν να μοιραστούν ή κατηγορούν ο ένας τον άλλον για την αποτυχία να το στηρίξουν. Όπως η Άννα του Τολστόι, πολλοί θεωρούν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο από την τρέχουσα κατάσταση, βλέποντας το μέλλον μέσα από ένα φακό ιδανικών και εξιδανικευμένων προσδοκιών.
Τελικά, δεν υπάρχει “ένας σωστός τύπος γάμου” ή μια μαγική συνταγή για την ευτυχία. Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι σχέσεων και κάθε ζευγάρι πρέπει να βρει τι λειτουργεί για το ίδιο. Η “λύση” δεν είναι να βρούμε τον τέλειο τύπο γάμου, αλλά να χτίσουμε μαζί μια σχέση που ταιριάζει σε εμάς και να την υποστηρίζουμε ενεργά.
