Κάθε γονιός αντιμετωπίζει γκρίνιες και παράπονα από το παιδί του, όμως για κάποια παιδιά, αυτά τα παράπονα φαίνεται να είναι ασταμάτητα… Κάποιες φορές, οι αντιδράσεις των παιδιών φαντάζουν υπερβολικές ή αδικαιολόγητες, ενώ άλλες, μας προκαλούν ένα αίσθημα ενοχής και αδυναμίας. Αν το παιδί σας ανήκει σε αυτά που βλέπουν το ποτήρι πάντα μισοάδειο και εκφράζει τακτικά τη δυσαρέσκειά του, χρειάζεται υπομονή και σωστή καθοδήγηση έτσι ώστε να αλλάξει σταδιακά νοοτροπία.
Διαβάστε επίσης: Έχετε παιδί με φαντασία που… καλπάζει; Διαβάστε αυτό
Η νοοτροπία του «μισοάδειου ποτηριού»
Ορισμένα παιδιά, ιδιαίτερα τα πολύ ευαίσθητα, έχουν την τάση να επεξεργάζονται τον κόσμο γύρω τους μέσα από μια πιο αρνητική οπτική, βλέποντας τα πράγματα λιγότερο ικανοποιητικά, σαν μονίμως κάτι να τους λείπει. Αυτή η στάση δεν είναι επιλογή τους, αλλά μια φυσική αντίδραση στην υπερευαισθησία και την αναζήτηση ελέγχου. Αυτά τα παιδιά δυσκολεύονται να διαχειριστούν την απογοήτευση και τείνουν να εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους με παράπονα και γκρίνιες.
Όταν οι αντιδράσεις του παιδιού μας είναι έντονες, λογικό είναι να νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε λάθος ή ότι το παιδί μας μάς κατηγορεί άδικα. Ειδικά αν το παιδί ζητά συνεχώς συγγνώμη ή λέει συναισθηματικά φορτισμένες εκφράσεις, όπως: «Δεν με αγαπάς». Είναι σημαντικό να κατανοήσετε ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι προσωπική και δεν σημαίνει ότι φταίτε εσείς. Πρόκειται απλά για μια προσπάθεια του παιδιού να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει τα όρια που του θέτουμε ή τις απογοητεύσεις που βιώνει. Επομένως, η αντίδρασή μας πρέπει να είναι προσεκτική, ώστε να μην ενισχύσουμε αυτό το αίσθημα αδικίας ή στέρησης.
Ποια είναι η σωστή αντίδραση
Η σωστή αντίδραση είναι αυτή που θέτει όρια με σεβασμό. Το να του πείτε: «Γιατί βλέπεις τα πάντα τόσο αρνητικά;» ή «Δεν βλέπεις όλα όσα κάνουμε για σένα;», δεν θα βοηθήσει το παιδί να αλλάξει την αντίληψή του. Αντίθετα, η απόρριψη των συναισθημάτων του και η προσπάθεια να το «λογικέψετε» θα το κάνει να εστιάσει ακόμα περισσότερο στην αδικία που νιώθει.
Αντί να προσπαθήσετε να πείσετε λοιπόν το παιδί ότι δεν το έχετε αδικήσει, καλύτερα να δείξετε κατανόηση και να ενισχύσετε τα όρια με ήρεμο και συναισθηματικά υγιή τρόπο.
Φανταστείτε για παράδειγμα ότι το παιδί γκρινιάζει γιατί δεν του αγοράσατε το παιχνίδι που ήθελε. Πείτε του: «Καταλαβαίνω ότι θέλεις αυτό το παιχνίδι και είμαι σίγουρη ότι είναι υπέροχο. Αλλά τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να το πάρουμε. Αν κάνεις υπομονή και περιμένεις, θα έχουμε την ευκαιρία να το συζητήσουμε ξανά. Εν τω μεταξύ, μπορούμε να βρούμε κάτι άλλο να κάνουμε μαζί.»
Μην ενδίδετε σε όλες τις απαιτήσεις του παιδιού. Άλλωστε, πρέπει να καταλάβει ότι αγάπη και φροντίδα δεν σημαίνουν να του κάνουμε πάντα τα χατίρια, αλλά να θέτουμε υγιή όρια που ενισχύουμε την ανάπτυξή του και τη συναισθηματική του ισορροπία.
Η πραγματική πρόκληση είναι να βοηθήσουμε το παιδί να κατανοήσει ότι το να μην παίρνει πάντα ό,τι θέλει δεν έχει να κάνει με την έλλειψη αγάπης ή μεροληψίας, αλλά με την ανάγκη για υγιή και αναπτυξιακά κατάλληλα όρια. Με τον καιρό, τα παιδιά κατανοούν ότι η αγάπη δεν εξαρτάται από το αν ικανοποιούνται όλες οι επιθυμίες τους, αλλά από το αίσθημα του σεβασμού και της κατανόησης που τους προσφέρουν οι γονείς τους, ακόμη και όταν κάποια όρια είναι αυστηρά.
Το να κατανοήσουν τα παιδιά ότι δεν είναι θύματα και ότι οι γονείς τους θέτουν όρια για το καλό τους είναι ένα από τα πιο σημαντικά διδάγματα που μπορούν να αποκομίσουν.
