Ο μικρός αδερφός της Πέππα, ο Τζορτζ (George Pig), παρουσιάζεται σε νέα επεισόδια της σειράς να φοράει ακουστικό βαρηκοΐας. Η δημιουργική ομάδα συνεργάστηκε με την Εθνική Εταιρεία Κωφών Παιδιών στο Ηνωμένο Βασίλειο (National Deaf Children’s Society), καθώς και με κωφή executive producer και σύμβουλο σεναρίου, ώστε η γλώσσα και οι αντιδράσεις της οικογένειας να αποτυπώνουν ρεαλιστικά την εμπειρία. Αυτή η διαβούλευση με την ίδια την κοινότητα αποτελεί κρίσιμο στοιχείο αυθεντικής εκπροσώπησης.
Η προσχολική ηλικία είναι περίοδος ταχύτατης διαμόρφωσης αντιλήψεων. Από τα 2 έως τα 5 έτη, τα παιδιά αρχίζουν να αναγνωρίζουν ομοιότητες και διαφορές, να κατηγοριοποιούν και να σχηματίζουν πρώιμες κοινωνικές στάσεις. Η αναπτυξιακή ψυχολογία έχει δείξει ότι η έκθεση σε ποικιλία σωμάτων, οικογενειακών σχημάτων και ικανοτήτων ήδη από αυτή τη φάση μειώνει τα στερεότυπα και αυξάνει την ενσυναίσθηση. Με απλά λόγια, ό,τι «κανονικοποιείται» στην οθόνη, κανονικοποιείται ευκολότερα και στην πραγματική ζωή.
Διαβάστε επίσης: Μαθήματα αισιοδοξίας από τον Μπομπ Σφουγγαράκη
Η Πέππα σέβεται τη διαφορετικότητα
Η βαρηκοΐα συχνά παραμένει «αόρατη» αναπηρία. Όταν, όμως, ένα παιδί βλέπει έναν αγαπημένο ήρωα να κάνει τεστ ακοής, να φορά ακουστικό και να συνεχίζει να παίζει, να γελά και να θυμώνει όπως πριν, το μήνυμα είναι σαφές: η διαφορά δεν αναιρεί τη συμμετοχή. Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι σε ένα από τα επεισόδια η αφήγηση γίνεται από τον ίδιο τον Τζορτζ, επιτρέποντας στους μικρούς θεατές να βιώσουν τον κόσμο μέσα από τη δική του «ηχητική οπτική».
Ο Τζορτζ ανακαλύπτει ξανά τον κόσμο των ήχων, από το πιτσίλισμα στις λάσπες μέχρι τη μουσική του παγωτατζή, ενώ καταφέρνει να προφέρει το όνομα της Πέππα για πρώτη φορά. Η τεχνική αυτή ενισχύει την προοπτική λήψης (perspective-taking), δεξιότητα που συνδέεται με την ανάπτυξη κοινωνικής κατανόησης.
Το representation στα παιδιά λειτουργεί σε δύο επίπεδα
Για τα παιδιά που μοιράζονται ένα χαρακτηριστικό με τον ήρωα, ενισχύει την αυτοεκτίμηση και την αίσθηση του «ανήκω». Το να βλέπεις κάποιον σαν εσένα σε μια δημοφιλή σειρά μειώνει το αίσθημα απομόνωσης και στέλνει το μήνυμα ότι η ταυτότητά σου δεν είναι περιθωριακή. Για τα υπόλοιπα παιδιά, η επαφή με τη διαφορετικότητα σε ένα ασφαλές, οικείο πλαίσιο μειώνει τον φόβο του άγνωστου και ενισχύει τη συμπεριληπτική στάση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η σειρά διευρύνει το φάσμα της εκπροσώπησης. Χαρακτήρες με αναπηρία ή διαφορετικές οικογενειακές δομές έχουν ήδη ενταχθεί σταδιακά στο σύμπαν της. Ωστόσο, η προσθήκη ενός βασικού χαρακτήρα με ακουστικό βαρηκοΐας, σε μια από τις πιο δημοφιλείς προσχολικές σειρές παγκοσμίως, σηματοδοτεί μια πιο τολμηρή μετατόπιση: η συμπερίληψη δεν περιορίζεται σε «δευτερεύοντες» ρόλους.
Σε τελική ανάλυση, η σημασία του representation δεν έγκειται μόνο στην πολιτική ορθότητα, αλλά στη διαμόρφωση κοινωνικών προσδοκιών. Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας ότι η διαφορετικότητα συνυπάρχει με τη χαρά, τη φιλία και την περιπέτεια, διαμορφώνουν ένα γνωστικό πλαίσιο όπου η ποικιλομορφία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Και αυτό, μακροπρόθεσμα, αποτελεί επένδυση σε μια κοινωνία πιο ανοιχτή, πιο ενημερωμένη και πιο συμπεριληπτική.