Νέα βρετανική έρευνα δείχνει ότι το αν τα παιδιά θα έχουν καλή συνεργασία στο παιχνίδι τους με άλλα παιδιά εξαρτάται λιγότερο από τις κοινωνικές τους δεξιότητες και περισσότερο από το είδος του παιχνιδιού και από το με ποιον παίζουν.
Διαβάστε επίσης: Τι κάνουν οι Σκανδιναβοί γονείς και τα καταφέρνουν τόσο καλά;
Στην εν λόγω έρευνα, οι μελετητές διαπίστωσαν ότι παιδιά που δεν είναι ήδη φίλοι μεταξύ τους παίζουν πιο «συντονισμένα», όταν τους δίνεται ένας συγκεκριμένος στόχος. Αντίθετα, όταν απλώς αφήνονται να παίξουν ελεύθερα, δεν εμφανίζεται ο ίδιος βαθμός συνεργασίας.
Πώς έγινε η έρευνα για τη συνεργασία στο παιχνίδι
Στη μελέτη, τα ευρήματα της οποία δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Infant and Child Development, συμμετείχαν 148 παιδιά ηλικίας 6 έως 8 ετών, τα οποία χωρίστηκαν σε ζευγάρια φίλων και μη φίλων. Κάθε ζευγάρι ολοκλήρωσε δύο δραστηριότητες:
- Μια συνεδρία ελεύθερου παιχνιδιού
- Μια δραστηριότητα ζωγραφικής με συγκεκριμένο στόχο, όπου έπρεπε να συνεργαστούν για να δημιουργήσουν μια εικόνα
Οι ερευνητές μέτρησαν τη λεγόμενη «συνδεσιμότητα», δηλαδή το πόσο συχνά τα παιδιά μιλούσαν για το ίδιο θέμα και συνέδεαν τις ιδέες τους. Αυτό αποτέλεσε δείκτη συνεργασίας, ανταλλαγής ιδεών και επικοινωνίας.
Κατά μέσο όρο, η συνδεσιμότητα ήταν υψηλότερη στη δραστηριότητα με στόχο σε σύγκριση με το ελεύθερο παιχνίδι. Όμως μια πιο προσεκτική ανάλυση έδειξε ότι αυτή η διαφορά προερχόταν σχεδόν αποκλειστικά από τα ζευγάρια μη φίλων.
Συγκεκριμένα, στα ζευγάρια μη φίλων, η συνδεσιμότητα αυξήθηκε από το 44% στο 55%, κάτι που αποτελεί μια άνοδο περίπου 25%. Στα ζευγάρια φίλων, τα ποσοστά ήταν σχεδόν ίδια. Ήταν 48% στο ελεύθερο παιχνίδι και 50% στο παιχνίδι με στόχο.
Κοινός στόχος και συνεργασία
Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι φίλοι έχουν ήδη κοινές εμπειρίες και μια διαισθητική κατανόηση του πώς να παίζουν μαζί. Όσοι δεν είναι φίλοι μεταξύ τους δεν έχουν αυτή την εξοικείωση και πιθανότατα ωφελούνται όταν τους δίνεται ένας συγκεκριμένος στόχος που τους ενώνει.
Το γεγονός ότι οι φίλοι δεν εμφάνισαν μεγάλη αλλαγή δεν σημαίνει ότι συνεργάζονταν λιγότερο. Οι στενοί φίλοι ενδέχεται να βασίζονται περισσότερο σε μη λεκτικά σήματα ή σε κοινή κατανόηση του παιχνιδιού. Ωστόσο, όταν σκοπός είναι να συνεργαστούν παιδιά που δεν είναι φίλοι, η ύπαρξη κοινού στόχου φαίνεται να βοηθά σημαντικά.
Όπως λένε οι ερευνητές, τα παιδιά που δεν είναι φίλοι μεταξύ τους μπορεί να χρειάζονται περισσότερη δομή από το να ακολουθήσουν το απλό «παίξτε μαζί». Ένας σαφής κοινός στόχος φαίνεται να λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας, ενισχύοντας την ακρόαση, την ανταπόκριση και τη συνεργασία. Με άλλα λόγια, για να παίξουν «όμορφα» τα παιδιά, ίσως δεν αρκεί απλώς να τους δώσουμε παιχνίδια, αλλά και έναν κοινό σκοπό!