Προσπαθείτε να είστε εκεί για τα αγαπημένα σας πρόσωπα, να ακούτε, να στηρίζετε, να καθησυχάζετε. Ξέρετε πώς να αγκαλιάσετε και να ηρεμήσετε το παιδί σας που κλαίει, να ενθαρρύνετε έναν φίλο που κουράστηκε, να συγχωρήστε και να δικαιολογήσετε τον σύντροφό σας για μια απροσεξία. Όταν όμως κάνετε εσύ ένα λάθος; Όταν δεν προλαβαίνετε; Όταν νιώθετε ότι δεν τα καταφέρνετε; Τότε η φωνή μέσα σας τείνει να γίνεται αυστηρή.
Αν αυτό σας ακούγεται γνώριμο, δεν είστε μόνοι. Κάθε γονιός κουβαλά πολλά και η αλήθεια είναι ότι η τελειότητα δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι η επιλογή να φέρεστε στον εαυτό σας με περισσότερη κατανόηση και συμπόνια.
Διαβάστε επίσης: Γονείς με burnout: Ποιο είναι το «αντίδοτο»;
Γιατί οι γονείς είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας;
Ο εσωτερικός μας κριτής δεν είναι εχθρός μας, τις περισσότερες φορές προσπαθεί απλά να μας προστατεύσει, για να έχουμε τον έλεγχο και να μην αποτύχουμε. Όμως συχνά χρησιμοποιεί λάθος τόνο:
- «Έπρεπε να το είχα προβλέψει.»
- «Πάλι δεν τα κατάφερα.»
- «Οι άλλοι τα κάνουν καλύτερα.»
Τότε, αντί να μας κινητοποιεί, μας εξαντλεί, επιβαρύνοντας την ψυχική μας κατάσταση και δημιουργώντας αρνητικά συναισθήματα.
Ξεκινήστε από εκεί που είστε – όχι από εκεί που θα θέλατε να είστε
Η ενέργειά σας δεν είναι ίδια κάθε μέρα, επηρεάζεται από τον ύπνο, τη δουλειά, την πίεση, τις απαιτήσεις του σπιτιού. Αν σήμερα έχετε χωρητικότητα για 3 πράγματα, μην σχεδιάζεις 10.
Αντί να λέτε «πρέπει να τα κάνω όλα» δοκιμάστε να πείτε «σήμερα θα κάνω αυτό που μπορώ, όσο καλύτερα μπορώ.»
Μικρά βήματα που μπορούν να αλλάξουν την ημέρα σας
- Ονομάστε αυτό που νιώθετε: Πίεση, άγχος, κούραση.
Μόνο και μόνο η αναγνώριση μειώνει την ένταση.
- Κατεβάστε τον πήχη στο “αρκετά καλό”
Το σπίτι δεν χρειάζεται να λάμπει και το παιδί δεν χρειάζεται τέλειους γονείς – χρειάζεται παρόντες γονείς.
- Μικρή κίνηση, έστω και για 10 λεπτά
Βάλτε χρονόμετρο και κάντε ένα μικρό διάλλειμα. Πιείτε λίγο νερό, πάρτε μερικές βαθιές αναπνοές ή απλά τακτοποίησε ένα σημείο του σπιτιού. Μερικές φορές 10 λεπτά αρκούν για να αλλάξει η ροή της ημέρας.
- Αλλάξτε τον εσωτερικό σας διάλογο
Δοκιμάστε να αντικαταστήσετε τις “σκληρές” φράσεις με πιο συμπονετικές:
«Απέτυχα» με «ήταν πολλά για σήμερα»
«Δεν ήταν αρκετό» με «κάνω το καλύτερο που μπορώ με αυτά που έχω.»
«Δεν πήγε καλά» με «μπορώ να ξεκινήσω ξανά»
- Μιλήστε στον εαυτό σας όπως θα μιλούσατε στο παιδί σας
Βάλτε όρια χωρίς ενοχές, λέγοντας: «Μπορώ να βοηθήσω για 15 λεπτά και μετά χρειάζομαι χρόνο» ή «σήμερα δεν έχω χωρητικότητα για αυτό». Το “όχι” δεν σας κάνει “κακούς” γονείς. Όταν προστατεύετε την ενέργειά σας, προστατεύετε και την οικογένειά σας.
Όταν όλα πάνε στραβά…
Σταματήστε για λίγο και ζητήστε στήριξη πριν εξαντληθείτε. Δεν χρειάζεται να φτάνετε στα όριά σας. Αν νιώθετε συνεχώς πίεση, αυτοκριτική ή εξάντληση, μιλήστε σε έναν φίλο, στον/στην σύντροφό σας ή σε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Η βοήθεια δεν είναι αποτυχία, είναι αυτοφροντίδα.
Μικρές καθημερινές πράξεις καλοσύνης προς εσάς
Ρωτήστε τον εαυτό σας:
- Έφαγα κάτι που με χόρτασε;
- Ήπια νερό;
- Βγήκα για λίγο στο φως;
- Κινήθηκα έστω λίγο;
- Ζήτησα βοήθεια;
Και μία ακόμα ερώτηση: Μίλησα στον εαυτό μου με αγάπη;