Το φαγητό στην παιδική ηλικία είναι πολύ λιγότερο «γραμμικό» απ’ όσο θα θέλαμε. Τα παιδιά δοκιμάζουν, απορρίπτουν, ξαναδοκιμάζουν, επιμένουν στις προτιμήσεις τους, αλλάζουν γνώμη ξαφνικά και συχνά μας εκπλήσσουν. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να κερδίσουμε τη μάχη στο βραδινό τραπέζι. Είναι να χτίσουμε μια υγιή, ήρεμη και μακροπρόθεσμα θετική σχέση με το φαγητό.

Το παιδί είπε «όχι» στο μπρόκολο; Δεν σημαίνει ότι το μισεί

Ένα από τα πιο συχνά γονεϊκά λάθη είναι η βιαστική ερμηνεία: «Δεν του αρέσει». Στην πραγματικότητα, η αποδοχή νέων τροφών χρειάζεται επανάληψη.

Διαβάστε επίσης: Τι μας μαθαίνουν οι Ιάπωνες γονείς για τα σνακ

Η αναπτυξιακή διατροφολογία δείχνει ότι πολλά παιδιά χρειάζονται πολλαπλή έκθεση σε μια νέα τροφή —μερικές φορές 6, 8 ή και 10 φορές— πριν αποφασίσουν πραγματικά αν τους αρέσει. Αυτό σχετίζεται με τη φυσιολογική επιφυλακτικότητα απέναντι σε νέες γεύσεις, υφές και μυρωδιές, ιδιαίτερα στην προσχολική ηλικία.

Με απλά λόγια: το πρώτο «μπλιαχ» δεν είναι τελική απόφαση.

Γι’ αυτό, αν ένα παιδί απορρίψει ένα φαγητό, δεν χρειάζεται πανικός ούτε παραίτηση. Το μυστικό είναι η ήρεμη επανεμφάνιση. Το ίδιο τρόφιμο μπορεί να ξαναμπεί στο τραπέζι λίγες μέρες μετά, χωρίς πίεση, χωρίς σχόλια τύπου «αυτή τη φορά θα το φας».

Μερικές φορές, το παιδί χρειάζεται απλώς να εξοικειωθεί.

Το πιάτο δεν είναι διαγωνισμός αντοχής

Η φράση «φάε άλλη μία μπουκιά» έχει ακουστεί σε αμέτρητα σπίτια. Και ναι, λέγεται συνήθως με αγάπη. Όμως η συνεχής πίεση στο τραπέζι μπορεί να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Τα παιδιά γεννιούνται με έναν εντυπωσιακά λειτουργικό μηχανισμό αυτορρύθμισης της πείνας και του κορεσμού. Αυτό σημαίνει ότι, όταν δεν υπάρχει εξωτερική πίεση, συχνά ξέρουν καλύτερα από εμάς πόσο χρειάζονται να φάνε.

Όταν τα πιέζουμε να «καθαρίσουν το πιάτο», μπορεί σταδιακά να αποδυναμώσουμε αυτή τη φυσική ικανότητα. Το παιδί μαθαίνει να αγνοεί τα σήματα του σώματός του και να τρώει για να ικανοποιήσει τον ενήλικα, όχι την πείνα του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνουμε το τραπέζι να γίνει ανεξέλεγκτο. Σημαίνει ότι ο γονιός αποφασίζει τι, πότε και πού προσφέρεται το φαγητό, ενώ το παιδί αποφασίζει αν και πόσο θα φάει.

Είναι μια προσέγγιση που ακούγεται απλή, αλλά αλλάζει εντελώς την ατμόσφαιρα στο σπίτι.

Πρακτικά tips για ένα πιο ήρεμο βραδινό

Για να γίνει το dinner table λιγότερο αγχωτικό, βοηθούν πολύ τα εξής:

  • Σερβίρετε μικρές ποσότητες όταν πρόκειται για νέα τρόφιμα. Ένα μικρό κομμάτι φαίνεται λιγότερο «απειλητικό».

  • Βάλτε πάντα κάτι οικείο στο τραπέζι, ώστε το παιδί να νιώθει ασφάλεια.

  • Μην σχολιάζετε συνεχώς το πόσο τρώει. Η υπερ-παρατήρηση αυξάνει την ένταση.

  • Το τραπέζι είναι κοινωνικό. Μιλήστε για τη μέρα, όχι μόνο για το φαγητό.

  • Αφήστε το παιδί να συμμετέχει: να πλύνει τα λαχανικά, να ανακατέψει τη σαλάτα, να στρώσει το τραπέζι. Η συμμετοχή αυξάνει την αποδοχή.