Για όσους το έχουν βιώσει, ο όρος «default parent», που σημαίνει «κύριος» ή «βασικός γονέας» δεν είναι απλώς μια τάση των social media, αλλά μια πραγματική πρόκληση που επηρεάζει την ψυχική υγεία και την καθημερινότητα των οικογενειών. Συνήθως πρόκειται για τον γονέα που αναλαμβάνει σχεδόν τα πάντα γύρω από τα παιδιά και το σπίτι και συχνά αυτός ο ρόλος ανήκει στη μητέρα.
Διαβάστε επίσης: 5 ερωτήσεις που οι έφηβοι θέλουν να τους κάνουν οι μαμάδες τους
Τι σημαίνει «κύριος γονέας»
«Default parent» είναι ο γονέας στον οποίο απευθύνονται όλοι για οτιδήποτε αφορά στα παιδιά, από τις καθημερινές ανάγκες μέχρι τα ραντεβού, το σχολείο και τη γενικότερη οργάνωση της οικογένειας. Δεν πρόκειται για επίσημη ψυχολογική τοποθέτηση, αλλά για ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στις οικογένειες.
Είναι πάντα η μητέρα;
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ναι. Αυτό συνδέεται με βαθιά ριζωμένα κοινωνικά στερεότυπα που θέλουν τις γυναίκες να φροντίζουν το σπίτι και τα παιδιά, ακόμη κι όταν εργάζονται. Παράλληλα, πολλές μητέρες βιώνουν έντονα το λεγόμενο «mom guilt», δηλαδή την αίσθηση ότι δεν κάνουν ποτέ αρκετά.
Πώς καταλαβαίνεις ότι είσαι ο «default parent»
Αν είστε αυτός που γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια της καθημερινότητας των παιδιών, από ρούχα και σχολικά θέματα μέχρι ραντεβού και δραστηριότητες, τότε πιθανότατα έχετε αυτόν τον ρόλο. Συχνά συνοδεύεται από ένα αόρατο «νοητικό φορτίο», μια συνεχή λίστα υποχρεώσεων που δεν σταματά ποτέ.
Επιπτώσεις στη σχέση και την οικογένεια
Αυτός ο ρόλος μπορεί να οδηγήσει σε θυμό ή απογοήτευση προς τον άλλο γονέα, αλλά και σε εξουθένωση. Παράλληλα, ο άλλος γονέας μπορεί να χάσει σημαντικές ευκαιρίες σύνδεσης με τα παιδιά. Συνολικά, η ανισορροπία επηρεάζει ολόκληρη την οικογένεια.
Πώς να αποφύγετε την εξουθένωση
Υπάρχουν τέσσερις αποτελεσματικοί τρόποι να μη φτάσετε στο σημείο της εξουθένωσης:
1. Συζητήστε τον καταμερισμό ευθυνών
Είναι σημαντικό να υπάρχει ανοιχτή επικοινωνία για το ποιος κάνει τι. Η ανατροφή των παιδιών είναι μια συνεχής ευθύνη και απαιτεί συνεργασία. Οι γονείς πρέπει να λειτουργούν ως ομάδα, μοιράζοντας τόσο τις πρακτικές όσο και τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών.
2. Μοιράστε τις ευθύνες στην πράξη
Αυτό μπορεί να σημαίνει εναλλαγή σε δραστηριότητες όπως το σχολείο, τα ραντεβού, το μαγείρεμα ή το διάβασμα. Ακόμη και η φροντίδα ενός παιδιού όταν είναι στεναχωρημένο πρέπει να είναι κοινή ευθύνη.
3. Προσαρμοστείτε στις ανάγκες της κάθε περιόδου
Οι ρόλοι μπορούν να αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες. Σε κάποιες φάσεις, ο ένας γονέας μπορεί να αναλαμβάνει περισσότερα σε έναν τομέα και ο άλλος σε κάποιον άλλο. Το σημαντικό είναι να υπάρχει ισορροπία συνολικά, όχι απαραίτητα απόλυτη ισότητα.
4. Αφήστε χώρο στον άλλο γονέα
Μερικές φορές χρειάζεται να μειωθεί ο έλεγχος του ενός γονέα και να δοθεί εμπιστοσύνη στον άλλον γονέα να διαχειριστεί τα πράγματα με τον δικό του τρόπο.
Ο στόχος δεν είναι η τέλεια ισότητα, αλλά μια δίκαιη και ισορροπημένη συνεργασία. Όταν και οι δύο γονείς συμμετέχουν ενεργά, μοιράζονται τόσο τις ευθύνες όσο και τις χαρές της ανατροφής, δημιουργώντας ένα πιο υγιές και υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον.
