Όταν η κακιά μάγισσα καταράστηκε την κόρη της Ωραίας Κοιμωμένης στη βάφτισή της, η μητέρα της είχε κάθε λόγο να τρομοκρατηθεί. Η προφητεία ήταν ξεκάθαρη. Στα 15 της χρόνια, η πριγκίπισσα θα τρυπούσε το δάχτυλό της σε μια ανέμη και θα έπεφτε σε βαθύ ύπνο για εκατό χρόνια. Οι γονείς της αντέδρασαν όπως θα έκανε σχεδόν κάθε γονιός: προσπάθησαν να εξαλείψουν κάθε πιθανό κίνδυνο. Απαγόρευσαν τις ανέμες σε ολόκληρο το βασίλειο, απομακρύνοντας οτιδήποτε θα μπορούσε να πληγώσει το παιδί τους. Την ημέρα των γενεθλίων της, η Ωραία Κοιμωμένη έμεινε για λίγο μόνη στο κάστρο. Για πρώτη φορά ένιωσε ελεύθερη να εξερευνήσει. Ανέβηκε σε έναν παλιό πύργο, συνάντησε μια ηλικιωμένη γυναίκα που έγνεθε και, γοητευμένη από κάτι που δεν είχε ξαναδεί ποτέ, άπλωσε το χέρι της στο αδράχτι. Όλοι γνωρίζουμε τι έγινε στη συνέχεια…
Το παραμύθι αυτό αποκαλύπτει ένα βαθιά ανθρώπινο ένστικτο: την ανάγκη των γονιών να προστατεύσουν τα παιδιά τους από κάθε πόνο, απογοήτευση ή δυσκολία.
Διαβάστε επίσης: Το ψυχικό βάρος των γονέων: Πώς να το διαχειριστείτε σε μια εποχή που όλα «τρέχουν»
Μαθήματα ζωής από την Ωραία Κοιμωμένη
Η προστασία είναι φυσικά απαραίτητη. Από βιολογικής άποψης, ο εγκέφαλος των γονιών είναι «ρυθμισμένος» ώστε να ανιχνεύει απειλές και να διασφαλίζει την επιβίωση του παιδιού. Η αγωνία, η επαγρύπνηση και η φροντίδα δεν είναι υπερβολές, είναι μέρος του δεσμού. Ωστόσο, η σύγχρονη ψυχολογία επισημαίνει πως όταν η προστασία μετατρέπεται σε μόνιμη απομάκρυνση κάθε εμποδίου, τότε μπορεί να λειτουργήσει αντίστροφα.
Τα τελευταία χρόνια, οι ειδικοί χρησιμοποιούν τον όρο «snowplow parenting» — γονείς που «εκχιονίζουν» τον δρόμο των παιδιών τους, απομακρύνοντας κάθε δυσκολία πριν καν εμφανιστεί. Δεν αφήνουν το παιδί να αποτύχει, να βαρεθεί, να νιώσει άβολα ή να δοκιμαστεί. Στην αρχή αυτό μοιάζει με αγάπη. Στην πραγματικότητα όμως, στερεί από το παιδί κάτι θεμελιώδες: την εμπειρία της ανθεκτικότητας.
Παντοτινός ύπνος: Το τίμημα μιας ζωής χωρίς ρίσκα
Η ψυχική ωρίμανση δεν χτίζεται μέσα στην απόλυτη ασφάλεια. Χτίζεται όταν ένα παιδί ανακαλύπτει ότι μπορεί να αντέξει την απογοήτευση, να λύσει ένα πρόβλημα, να επουλώσει μια πληγή — κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι δυσκολίες λειτουργούν σαν «προπόνηση» για το νευρικό σύστημα. Όταν ένα παιδί δεν έχει ποτέ την ευκαιρία να αντιμετωπίσει κάτι μόνο του, είναι πιο πιθανό να αναπτύξει άγχος, χαμηλή αυτοπεποίθηση ή φόβο απέναντι στο άγνωστο.
Και ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του παραμυθιού είναι ότι δεν «κοιμάται» μόνο η Ωραία Κοιμωμένη. Αποκοιμιέται ολόκληρο το κάστρο. Σαν να θέλει η ιστορία να δείξει ότι η υπερπροστασία ακινητοποιεί όχι μόνο το παιδί αλλά και τον ίδιο τον γονιό. Όταν η ζωή περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τον έλεγχο και την πρόληψη κάθε κινδύνου, η ανάπτυξη σταματά και για τις δύο πλευρές.
Γιατί οι «ανέμες» της ζωής δεν μπορούν να εξαφανιστούν. Και ίσως δεν πρέπει.
