Η Ντρου Μπάριμορ «φρίκαρε» όταν έγινε μητέρα! Η ηθοποιός και παρουσιάστρια του The Drew Barrymore Show παραδέχθηκε πως όταν απέκτησε τις κόρες της, Όλιβ και Φράνκι ένιωθε απροετοίμαστη. Δεν είχε – όπως είπε – κάποιο «εγχειρίδιο». Δεν είχε όλες τις απαντήσεις. Και αυτό ακριβώς είναι που έκανε τόσους γονείς να ταυτιστούν μαζί της.
Η εξομολόγησή της αγγίζει μια μεγάλη επιστημονική αλήθεια γύρω από τη γονεϊκότητα: η ανατροφή ενός παιδιού δεν ενεργοποιεί αυτόματα έναν «γονεϊκό μηχανισμό». Η επάρκεια δεν είναι έμφυτη. Είναι μια διαδικασία μάθησης, προσαρμογής, αποτυχίας και επανεκκίνησης.
Διαβάστε επίσης: Πρίγκιπας Γουίλιαμ: «Η Κέιτ είναι μια απίστευτη μητέρα»
Η ίδια η Μπάριμορ έχει μιλήσει ανοιχτά για τη δύσκολη παιδική της ηλικία, τη σχέση με την οικογένειά της και τη δημόσια έκθεση από πολύ μικρή ηλικία. Όπως εξήγησε και στον Στίβεν Κόλμπερτ, όταν κάποιος δεν μεγαλώνει σε ένα ασφαλές και σταθερό περιβάλλον, συχνά φοβάται μήπως επαναλάβει τα ίδια μοτίβα ως γονιός. Αυτό που στην ψυχολογία αποκαλείται «διαγενεακή μεταβίβαση τραύματος» είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Οι γονείς δεν ξεκινούν από το μηδέν… Ο καθένας είχε διαφορετική παιδική ηλικία
Η σύγχρονη αναπτυξιακή ψυχολογία δείχνει ότι κάθε γονέας φέρνει μέσα στη σχέση με το παιδί του τις δικές του εμπειρίες προσκόλλησης, ασφάλειας και φροντίδας. Με απλά λόγια, ο τρόπος που μας φρόντισαν επηρεάζει βαθιά τον τρόπο που φροντίζουμε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε καταδικασμένοι να επαναλάβουμε τα λάθη των γονιών μας. Σημαίνει όμως ότι η γονεϊκότητα συχνά ενεργοποιεί παλιά τραύματα, ανασφάλειες και ανεκπλήρωτες ανάγκες.
Πολλοί νέοι γονείς περιγράφουν ότι μετά τη γέννηση του παιδιού τους ένιωσαν:
- έντονο φόβο αποτυχίας,
- αμφιβολία για τις αποφάσεις τους,
- συναισθηματική εξάντληση,
- ενοχές,
- αίσθηση ανεπάρκειας.
Η γονεϊκότητα ως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού
Η Ντρου Μπάριμορ έχει πει ότι η μητρότητα της έδωσε σκοπό και την ώθησε να δημιουργήσει μια πιο σταθερή και τρυφερή ζωή για τις κόρες της. Αυτή η εμπειρία είναι συχνότερη απ’ όσο νομίζουμε.
Πολλοί άνθρωποι αναφέρουν ότι όταν έγιναν γονείς:
- επαναξιολόγησαν τις προτεραιότητές τους,
- άλλαξαν συνήθειες,
- αντιμετώπισαν τραύματα που μέχρι τότε απέφευγαν,
- ανέπτυξαν μεγαλύτερη συναισθηματική ωριμότητα,
- έμαθαν να βάζουν όρια.
Η ψυχολογία ονομάζει αυτή τη διαδικασία «διορθωτική συναισθηματική εμπειρία». Δηλαδή, την προσπάθεια ενός ανθρώπου να προσφέρει στο παιδί του όσα ο ίδιος ίσως στερήθηκε.
Βέβαια, αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Η επιθυμία να «μην κάνω τα ίδια λάθη» συχνά δημιουργεί υπερβολική πίεση και φόβο αποτυχίας. Για αυτό και οι ειδικοί επιμένουν ότι η συναισθηματική επίγνωση και η αυτοσυμπόνια είναι κρίσιμες δεξιότητες για κάθε γονέα.
Ίσως τελικά η πιο ουσιαστική φράση από όσα είπε η Ντρου Μπάριμορ να ήταν αυτή: «Η αποτυχία δεν αποτελεί επιλογή. Απλά πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τα καταφέρουμε».
Όχι επειδή οι γονείς δεν αποτυγχάνουν ποτέ. Αλλά επειδή η πραγματική γονεϊκότητα βρίσκεται ακριβώς στην προσπάθεια να συνεχίσεις, να μαθαίνεις και να είσαι παρών, ακόμη κι όταν δεν έχεις όλες τις απαντήσεις.
Η παραδοχή της ότι «μαθαίνεις πάνω στη δουλειά» («learn on the job») αφαίρεσε ένα τεράστιο βάρος από τους νέους γονείς που βιώνουν το ίδιο άγχος
