Όταν μιλάμε για τη γονεϊκότητα, οι περισσότερες συζητήσεις επικεντρώνονται σε συγκεκριμένες δυσκολίες: την έλλειψη ύπνου, τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, τις στιγμές που το παιδί δεν συνεργάζεται κ.λπ. Όλα αυτά ισχύουν και μπορούν να γίνουν πραγματικά εξαντλητικά. Κι όμως, για πολλούς γονείς, το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι αυτό που φαίνεται… Είναι κάτι πιο ήσυχο, πιο εσωτερικό — και γι’ αυτό, πιο απαιτητικό.
Η σωματική κούραση, όσο έντονη κι αν είναι, έχει μια αρχή και ένα τέλος μέσα στη μέρα. Αυτό που δεν τελειώνει ποτέ είναι το αίσθημα ευθύνης. Το ότι πρέπει να είσαι διαθέσιμος/η, συναισθηματικά παρών/παρούσα, σε εγρήγορση και έτοιμος/η να ανταποκριθείς — ακόμα κι όταν αισθάνεσαι πως δεν αντέχεις.
Αυτή η διαρκής ετοιμότητα είναι που συχνά κουράζει περισσότερο τους γονείς από οτιδήποτε άλλο.
Η αόρατη πίεση του “να τα κάνω σωστά”
Πολλοί γονείς δεν δυσκολεύονται μόνο από αυτό που συμβαίνει, αλλά και από το πώς νιώθουν για αυτό που συμβαίνει.
Κάθε επιλογή μοιάζει να έχει βάρος: κάθε λέξη που ειπώθηκε, κάθε όριο που μπήκε, κάθε αντίδραση που ίσως ήταν πιο αυστηρή απ’ όσο θα ήθελαν.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται μια εσωτερική φωνή: “Τα κάνω σωστά; Θα επηρεάσει αυτό που μόλις είπα το παιδί μου;” Αυτή η συνεχής αυτοαξιολόγηση μπορεί να γίνει πιο κουραστική από την ίδια την καθημερινότητα.
Παράλληλα, ένα παιδί δεν χρειάζεται μόνο φροντίδα. Χρειάζεται παρουσία. Και όχι απλώς φυσική παρουσία, αλλά και συναισθηματική.
Άλλο ένα λοιπόν πολύ απαιτητικό κομμάτι της γονεϊκότητας είναι το να πρέπει να “στραφείς προς τα έξω” — προς τις ανάγκες του παιδιού σου — ενώ μέσα σου μπορεί να συμβαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα.
Γονεϊκότητα: Δεν υπάρχει «manual» ούτε «τελειότητα»
Δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση, ούτε ένας σωστός τρόπος. Οι γονείς καλούνται συνεχώς να παίρνουν αποφάσεις με αβεβαιότητα — και να ζουν με αυτές.
Η γονεϊκότητα δεν είναι μια κατάσταση τελειότητας. Είναι μια σχέση που χτίζεται καθημερινά, με προσπάθεια, λάθη, επανόρθωση και παρουσία. Και δεν είναι μόνο η κούραση ή οι δυσκολίες της καθημερινότητας. Είναι το ότι καλείσαι να είσαι “αρκετός/ή” σε κάτι που δεν έχει ποτέ απόλυτο μέτρο. Αυτή η αίσθηση — ότι δεν υπάρχει το “τέλειο”, αλλά μόνο το “αρκετά καλό” — είναι ταυτόχρονα και το πιο δύσκολο, αλλά και το πιο ανθρώπινο κομμάτι του να είσαι γονιός.