Οι γονείς αποφασίζουν τι φαγητό προσφέρεται, πότε προσφέρεται και πού καταναλώνεται. Τα παιδιά αποφασίζουν αν θα φάνε και πόσο θα φάνε. Αυτός ο χρυσός κανόνας της διατροφής ονομάζεται επιστημονικά «Καταμερισμός της Ευθύνης» (Division of Responsibility) της Ellyn Satter και αποτελεί τη βάση για τη σωστή διατροφική ανάπτυξη των παιδιών.
Στην πράξη, όταν τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να ακούσουν τα σήματα πείνας και κορεσμού του σώματός τους, αναπτύσσουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις εσωτερικές τους ανάγκες. Μαθαίνουν να τρώνε επειδή πεινούν και να σταματούν όταν έχουν χορτάσει, αντί να καθοδηγούνται από εξωτερικές πιέσεις.
Διαβάστε επίσης: Εγκυμοσύνη: Ποια είναι τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για μία έγκυο; Πόσο βάρος θα πρέπει να πάρει;
Ταυτόχρονα, το κλίμα στο τραπέζι γίνεται πιο ήρεμο. Οι συζητήσεις δεν περιστρέφονται γύρω από το πόσες μπουκιές έφαγε το παιδί ή αν τελείωσε το πιάτο του. Η προσοχή στρέφεται στην επικοινωνία και στη συνύπαρξη.
Πόσο αποτελεσματικός είναι ο κανόνας
Ο Καταμερισμός της Ευθύνης (Division of Responsibility) είναι η πιο αναγνωρισμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη μέθοδος για την καλλιέργεια μιας υγιούς σχέσης των παιδιών με το φαγητό. Ο «κανόνας» αναπτύχθηκε από τη διάσημη Αμερικανίδα διαιτολόγο και ψυχοθεραπεύτρια Ellyn Satter και υποστηρίζεται επίσημα από κορυφαίους οργανισμούς υγείας, όπως η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής.
Η εφαρμογή του στην καθημερινότητα βοηθά στην εξάλειψη των συγκρούσεων γύρω από το τραπέζι.
Η αποτελεσματικότητά του βασίζεται στο ότι λύνει το πρόβλημα στη ρίζα του: αφαιρεί την πίεση και το άγχος, τα οποία είναι οι κύριοι λόγοι που τα παιδιά γίνονται επιλεκτικά ή αρνούνται να φάνε.
Γιατί τα οικογενειακά γεύματα έχουν τόσο μεγάλη σημασία
Η αξία των οικογενειακών γευμάτων ξεπερνά κατά πολύ τη διατροφική πρόσληψη. Μελέτες έχουν συνδέσει τη συστηματική κατανάλωση γευμάτων με την οικογένεια με καλύτερη ποιότητα διατροφής, αυξημένη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, καλύτερη ψυχολογική ευεξία και χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης διαταραγμένων διατροφικών συμπεριφορών στην εφηβεία.
Δεν χρειάζεται κάθε γεύμα να είναι σπιτικό ή διατροφικά άψογο. Αυτό που φαίνεται να έχει τη μεγαλύτερη αξία είναι η τακτική συνάντηση γύρω από το τραπέζι και η αίσθηση σύνδεσης που δημιουργείται.
Ακόμη και λίγα κοινά γεύματα μέσα στην εβδομάδα μπορούν να λειτουργήσουν προστατευτικά για τη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών.
Η σχέση με το φαγητό χτίζεται χωρίς πίεση
Ένα από τα μεγαλύτερα άγχη των γονέων είναι η άρνηση νέων τροφών. Ιδιαίτερα στην προσχολική ηλικία, πολλά παιδιά περνούν φάσεις έντονης επιλεκτικότητας.
Η φυσική αντίδραση των ενηλίκων είναι συχνά να πιέσουν το παιδί να δοκιμάσει. Ωστόσο, οι ειδικοί προτείνουν μια διαφορετική στρατηγική: τη συχνή έκθεση χωρίς πίεση.
Ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί να δει μια τροφή δέκα, δεκαπέντε ή και περισσότερες φορές πριν αποφασίσει να τη δοκιμάσει. Η εξοικείωση προηγείται της αποδοχής. Όταν οι γονείς προσφέρουν επανειλημμένα νέες τροφές χωρίς σχόλια, διαπραγματεύσεις ή ανταμοιβές, αυξάνονται οι πιθανότητες το παιδί να τις αποδεχτεί σταδιακά.
Εξίσου σημαντικό είναι να αποφεύγεται η κατηγοριοποίηση των τροφών σε «καλές» και «κακές». Τα παιδιά που μεγαλώνουν με την αντίληψη ότι ορισμένα τρόφιμα είναι απαγορευμένα ή προκαλούν ενοχές συχνά αναπτύσσουν πιο περίπλοκη σχέση με το φαγητό αργότερα.
Αντίθετα, η προσέγγιση της ισορροπίας επιτρέπει χώρο για όλα τα τρόφιμα μέσα σε ένα συνολικά υγιές διατροφικό πρότυπο.