Πώς προετοιμάζουμε το παιδί για το γιατρό;

Για πολλά παιδιά, μια επίσκεψη στον γιατρό δεν είναι απλώς ένα ραντεβού. Είναι μια άγνωστη εμπειρία γεμάτη εικόνες, ήχους, αναμονή και ερωτήσεις που συχνά δεν μπορούν ακόμη να εκφράσουν. Κι ενώ οι μεγάλοι έχουμε την τάση να λέμε «δεν είναι τίποτα» ή «δεν θα πονέσει», η αλήθεια είναι ότι αυτό που καθησυχάζει περισσότερο ένα παιδί δεν είναι να ακυρώσουμε το συναίσθημά του – αλλά να το βοηθήσουμε να καταλάβει τι πρόκειται να συμβεί. Η σωστή προετοιμασία δεν εξαφανίζει το άγχος· το κάνει όμως πιο διαχειρίσιμο.

Διαβάστε επίσης: Οικογένεια: Πώς να ζείτε χωρίς ακαταστασία όταν έχετε παιδιά

Ξεκινάμε από το βασικό: Λέμε την αλήθεια με τρόπο που ταιριάζει στην ηλικία του παιδιού

Η πρόθεση είναι καλή: θέλουμε να προστατεύσουμε το παιδί και να μη φοβηθεί. Έτσι, πολλές φορές λέμε φράσεις όπως «δεν θα καταλάβεις τίποτα» ή «θα τελειώσει αμέσως». Όμως αν τελικά υπάρξει ενόχληση ή κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμενε, το παιδί μπορεί να χάσει την εμπιστοσύνη του.

Αντί γι’ αυτό λοιπόν, βοηθά περισσότερο το να περιγράψουμε απλά τι θα συμβεί:

• «Ο γιατρός θα σε ακούσει με ένα εργαλείο που μοιάζει κρύο.»
• «Μπορεί να νιώσεις λίγο άβολα για λίγα δευτερόλεπτα.»
• «Θα είμαι μαζί σου.»

Η αλήθεια, όταν επικοινωνείται με ηρεμία, δημιουργεί ασφάλεια.

Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για το ραντεβού με το γιατρό πολύ νωρίς

Η χρονική απόσταση παίζει ρόλο. Στα μικρότερα παιδιά, μια ανακοίνωση πολλές μέρες πριν μπορεί να δημιουργήσει άγχος που κρατά περισσότερο από όσο χρειάζεται. Συνήθως, αρκεί να ενημερώσουμε:

• λίγες ώρες πριν (για πολύ μικρά παιδιά)
• μία ημέρα πριν (για μεγαλύτερα)

Όχι σαν προειδοποίηση αλλά σαν μέρος της ημέρας.

Παίζουμε το «γιατρό» στο σπίτι

Το παιχνίδι είναι ένας από τους πιο φυσικούς τρόπους επεξεργασίας των εμπειριών.

• Ένα λούτρινο αρκουδάκι μπορεί να γίνει ο ασθενής.
• Το παιδί μπορεί να γίνει γιατρός.
• Να «ακούσει» την καρδιά, να βάλει επίδεσμο, να κάνει ερωτήσεις.

Όταν το παιδί παίρνει τον ρόλο εκείνου που ελέγχει την κατάσταση, το άγνωστο γίνεται πιο οικείο.

Αποφεύγουμε τις φράσεις που αυξάνουν άθελά μας το στρες

Μερικές εκφράσεις, ενώ μοιάζουν καθησυχαστικές, προκαλούν το αντίθετο συναίσθημα.

Καλό είναι να αποφεύγουμε:

• «Μην κλαις.»
• «Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι.»
• «Αν είσαι καλό παιδί, δεν θα γίνει τίποτα.»
• «Οι μεγάλοι δεν φοβούνται.»

Αντί γι’ αυτές, λέμε:

• «Βλέπω ότι αγχώθηκες.»
• «Είμαι εδώ μαζί σου.»
• «Θα το περάσουμε μαζί.»

Δίνουμε μικρές επιλογές

Όταν ένα παιδί νιώθει ότι όλα αποφασίζονται για εκείνο, το άγχος αυξάνεται.

Δεν μπορεί να επιλέξει αν θα πάει στο γιατρό, αλλά μπορεί να επιλέξει:

• ποιο παιχνίδι θα πάρει μαζί του
• αν θα καθίσει αγκαλιά ή δίπλα
• ποιο αυτοκόλλητο θέλει μετά

Οι μικρές επιλογές δημιουργούν ένα αίσθημα ελέγχου.

Κι αν τελικά κλάψει;

Πολλά παιδιά κλαίνε στον γιατρό. Ακόμη και παιδιά που είχαν προετοιμαστεί καλά. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάναμε κάτι λάθος. Το κλάμα δεν είναι πάντα ένδειξη τραύματος ή αποτυχίας. Είναι ένας τρόπος εκτόνωσης. Αυτό που συνήθως μένει στο παιδί δεν είναι αν φοβήθηκε. Είναι αν κάποιος ήταν εκεί και το βοήθησε να νιώσει ασφαλές.