Τις προάλλες καθόμουν στο σαλόνι περιτριγυρισμένη από την οικογένειά μου. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα λυπημένη και ένιωσα κάπως μόνη, αλλά προσπάθησα να διώξω αμέσως αυτή τη σκέψη, γιατί δε μπορούσα να αιτιολογήσω το…γιατί! Ήταν για μένα μια παραγωγική μέρα, ο σύντροφός μου καθόταν στην τηλεόραση χαλαρός, και τα παιδιά μου ήταν χαρούμενα. Καθώς κοίταξα τα παιδιά μου που έπαιζαν, συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν λυπημένη, αισθανόμουν απλώς μόνη. Ένιωσα ντροπή, με ποιο δικαίωμα να νιώθω εγώ μόνη, που έχω μια τόσο όμορφη οικογένεια; Άλλες γυναίκες θα «σκότωναν» για να βρίσκονται στη θέση μου. Και η ενοχή μου ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Ποια μαμά που βρίσκεται περιτριγυρισμένη από την οικογένειά της, «έχει το δικαίωμα να νιώθει μοναξιά»; Μάλλον κάποιο πρόβλημα θα έχει! Μάλλον πρόκειται για ένα εγωιστικό πλάσμα που δεν εκτιμά τα όσα έχει. Κι όμως, κατά καιρούς έχω μιλήσει με πολλές μαμάδες και σχεδόν όλες παραδέχονται ότι η μητρότητα και η οικογένεια δεν αποκλείουν το συναίσθημα της μοναξιάς. Γνωρίζω μαμάδες με παιδιά, καριέρα και χόμπι, που νιώθουν αυτό το συναίσθημα. Το ότι είμαστε όλη την ημέρα απασχολημένε,ς δε σημαίνει ότι δεν αισθανόμαστε μόνες. Δεν είναι επειδή δεν τους αγαπώ ή επειδή δεν χαίρομαι που έχω οικογένεια, είναι ότι δε βρίσκω το χρόνο να… συνδεθώ με άλλους ανθρώπους. Σε κάποιο άρθρο του στο Scientific American, ο διάσημος νευρο-ψυχίατρος Matthew Liberman λέει, ότι η ανάγκη μας να συνδεθούμε με τους άλλους ανθρώπους είναι εξίσου σημαντική με την ανάγκη μας για νερό ή φαγητό. Σκεφτείτε το αυτό, για ένα δευτερόλεπτο. Δε θα πάμε να φάμε ή να πιούμε νερό από επιλογή. Θα το κάνουμε, γιατί μας οδηγεί εκεί ο εγκέφαλος μας για να…ζήσουμε. Ωστόσο, όταν νιώθουμε μοναξιά, φοβόμαστε να το πούμε σε ένα φίλο, ή στο σύντροφό μας, μήπως παρεξηγηθούμε. Επειδή, στο Δυτικό κόσμο, σύμφωνα με τον Matthew Liberman, βιώνουμε ενοχικά τη μοναχικότητά μας, νιώθουμε ότι αν την ομολογήσουμε ο σύντροφός μας θα παρεξηγηθεί ή θα στεναχωρηθεί. Αλλά αυτό είναι κάτι που εμείς μόνο πιστεύουμε. Οι μαμάδες, είμαστε τόσο απασχολημένες, τόσο επικεντρωμένες στην καθημερινότητά μας και στη φροντίδα των παιδιών, που ξοδεύουμε σχεδόν όλη μας την ενέργεια σε διεκπαιρεωτικά θέματα. Και στο τέλος της ημέρας το τελευταίο πράγμα που θέλουμε, είναι να συνδεθούμε με τους αγαπημένους μας, να συζητήσουμε κάτι προσωπικό με το σύντροφό μας, ή να μάθουμε πως αισθάνεται η κολλητή μας. Είμαστε τόσο «αποστραγγισμένες» από ενέργεια που μέχρι το τέλος της ημέρας, δεν έχουμε καμία ενέργεια για σύνδεση. Και έτσι περνούν οι μέρες και και οι εβδομάδες και κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε…πόσο καιρό, έχουμε να κάνουμε μια «πραγματική» συνομιλία με έναν άλλο ενήλικο, ή να επενδύσουμε σε οποιαδήποτε από τις σχέσεις μας. Και τότε νιώθουμε μοναξιά! Μπορεί να έχετε μια φιλική σχέση και να αισθάνεστε μοναξιά. Μπορεί να έχετε 10 παιδιά να τρέχουν γύρω σας και να αισθάνεστε μοναξιά. Μπορεί να έχετε πολλούς φίλους και να αισθανθείτε μοναξιά. Είναι δύσκολο να παραδεχτούμε ότι έχουμε αυτά τα συναισθήματα. επειδή μας κάνουν να νιώθουμε ευάλωτοι, αλλά τα συναισθήματα έχουν σκοπό να μας διδάξουν κάτι: Ότι οι άνθρωποι χρειάζονται την αληθινή, τη ζεστή επαφή με τους ανθρώπους. Είναι απαραίτητο για όλους, και το ότι είμαστε μητέρες δεν μας απαλλάσσει από αυτήν την ανάγκη. Έτσι, την επόμενη φορά που αισθάνεστε μοναξιά, ακούστε αυτή την παρόρμηση. Μην την απομακρύνετε. Πάρτε το χρόνο να συνδεθείτε με τους άλλους. Το ότι νιώθουμε μοναξιά, δε σημαίνει ότι είμαστε αδύναμοι. Σημαίνει απλώς, ότι είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ!
Από την Katie Smith, αρθρογράφο, blogger και μητέρα τριών παιδιών.