Ζούμε σε μία εποχή που τα δικαιώματα που στηρίζουν τη διαφορετικότητα, είναι πλέον αξίες του πολιτισμού μας. Το ζήτημα όμως δεν είναι να είμαστε υπέρ των δικαιωμάτων μόνο λεκτικά αλλά και στην πράξη καθημερινά, να μην αναπαράγουμε στερεότυπα.
Γιατί είναι σημαντικό;
Φωτογραφίες που δείχνουν νεαρούς «πρίγκιπες» και «πριγκίπισσες» αυτή τη φορά όμως από παιδιά με σύνδρομο Down είναι σημαντικές. Γιατί; Γιατί ποτέ αυτά τα παιδιά δεν εκπροσωπήθηκαν από κανένα παραμύθι. Ποτέ δεν είδαν την παιδικότητά τους μέσα από ταινίες και ιστορίες φαντασίας.
Πάντα υπήρχε η στερεοτυπική αποτύπωση ότι «έτσι» είναι και όλα «πρέπει» να είναι λευκά, με γαλάζια μάτια. Καμία διαφορετικότητα δεν αναπαραγόταν με αποτέλεσμα να νιώθουν ότι δεν είναι «ίδια» με αυτά. Τα τελευταία χρόνια έχουν ξεκινήσει και πωλούνται παιχνίδια όπως κούκλες που είναι ΑΜΕΑ. Κούκλες που είναι μαύρες.
Κούκλες που έχουν «λύκο» στο δέρμα. Όλα αυτά δίνουν ένα βήμα μπροστά σε αυτήν την κοινωνία να ξεπεράσει κάποια πρότυπα που όχι ότι ήταν κακά να υπάρχουν, αλλά δεν αντιπροσώπευαν μία μερίδα ανθρώπων εξίσου σημαντική.
Είναι «απλά παραμύθια»
Όχι δεν είναι «απλό παραμύθι» γιατί είναι σημαντικό να καταλάβουμε τον σκοπό που οι ταινίες φαντασίας και οι ιστορίες με μάγισσες και γοργόνες υπάρχουν. Παίζουν καθοριστικό ρόλο να δούνε τα παιδιά τον εαυτό τους μέσα σε αυτές τις ιστορίες ως πρωταγωνιστές. Να βρούνε πρότυπα να ταυτιστούν κλπ.
Όταν τόσα χρόνια δεν προβάλλονται σειρές παιδικές που να δείχνουν άτομα με σύνδρομο Down, προφανώς είναι σα να περνάνε το μήνυμα ότι αυτά τα παιδιά δεν υπάρχουν. Είναι πολύ σημαντικό η όποια διαφορετικότητα να έχει ορατότητα.
Nicole Louise
Όταν βγαίνουν προς τα έξω φωτογραφικά projects όπως της Nicole Louise Perkins, πρέπει να νιώθουμε περήφανοι για τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες ιδέες. Η Nicole στο πλαίσιο μιας καμπάνιας ενημέρωσης για τα παιδιά με σύνδρομο Down, πήρε μία ευφάνταστη πρωτοβουλία.
Να φωτογραφίσει αγόρια και κορίτσια που έχουν το σύνδρομο, και να τα βάλει να ποζάρουν με στολές της Disney. Το project αυτό ονομάστηκε «Down with Disney». Έτσι παιδιά τα οποία ήταν πάντα στην αφάνεια κάτω από τα στερεότυπα και τα «κανονιστικά» πρότυπα εμφάνισης, ένιωσαν ότι έγιναν και αυτά «πρότυπα».