Ως γονείς, έχετε την ενστικτώδη τάση να προστατεύετε τα παιδιά σας. Βάζετε προστατευτικά στις αιχμηρές γωνίες. Βάζετε επικίνδυνα αντικείμενα σε κλειδωμένα συρτάρια και τα βάζετε να σας κρατούν το χέρι στο δρόμο.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τα παιδιά δεν είναι ικανά να έχουν «καλή» κρίση και να διατηρούν τον εαυτό τους ασφαλή. Χρειάζονται συνεχή επίβλεψη από έναν υπεύθυνο ενήλικα. Αλλά μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, το μωρό σας γίνεται νήπιο, το νήπιο πάει σχολείο και πριν το καταλάβετε φτάνει στην εφηβεία.
Καθώς μεγαλώνει, το παιδί σας χρειάζονται όλο και λιγότερο για τη σωματική του ασφάλεια. Αλλά τα γονικά σας ένστικτα προστασίας εξακολουθούν να υπάρχουν. Η εστίασή σας μετατοπίζεται πλέον στην προστασία του από την απογοήτευση, τη θλίψη και τη συναισθηματική του ασφάλεια.
Διαβάστε επίσης: Οι δύο κορυφαίες δεξιότητες που χρειάζονται τα παιδιά στη ζωή
Αλλά, θα μπορούσε λίγη απογοήτευση και ο προβληματισμός να είναι καλό πράγμα; Σκεφτείτε το σαν τη σωματική άσκηση. Τα οφέλη αποκτώνται μόνο με κόπο. Αλλά τι έχει να κερδίσει ένας έφηβος από το να κάνει λάθη; Ανθεκτικότητα και επινοητικότητα λύσεων.
Πώς μπορείτε όμως να κάνετε τη μετάβαση από την ενστικτώδη επιθυμία σας να προστατεύσετε το παιδί σας στην εφηβεία από τις παγίδες, στον μακροπρόθεσμο στόχο της προσωπικής του ανάπτυξης;
Ακολουθούν τρία βασικά βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε:
1. Βγείτε από τη νοοτροπία της «διάσωσης» και μπείτε στη νοοτροπία της «ενδυνάμωσης»
Ο ρόλος σας πλέον ως γονείς είναι να ενδυναμώσετε το παιδί ώστε να αποκτήσει όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια για να να ξεπεράσουν τις συνθήκες των «κακών» επιλογών τους. Τα λάθη είναι μια ευκαιρία για προσωπική ανάπτυξη.
Αλλά για να μπορέσει το παιδί σας να επωφεληθεί από τα μαθήματα που έχουν να το διδάξουν τα λάθη του, πρέπει να αντισταθείτε στην παρόρμηση να μπείτε στη μέση και να το «σώσετε».
Αυτό το πρώτο βήμα, μια αλλαγή στην οπτική σας, είναι να αφήσετε την πεποίθηση ότι ο έφηβός σας δεν μπορεί να διαχειριστεί ή να βρει λύση στα προβλήματά του. Επικεντρώστε την προσοχή σας στις δυνάμεις και τις δυνατότητές του.
2. Παρέχετε έναν ασφαλή χώρο για να εκτονώνουν τα αρνητικά συναισθήματά τους
Ένας έφηβος δεν είναι σε θέση να αναπτυχθεί και να μάθει όταν κατακλύζεται από αρνητικά συναισθήματα. Κατά συνέπεια, το δεύτερο βήμα στις προσπάθειές σας να ενδυναμώσετε το παιδί σας στην εφηβεία είναι να παρέχετε ένα ασφαλές μέρος για να εκτονώνουν τυχόν αρνητικά συναισθήματα.
Το ζητούμενο εδώ είναι να παραμείνετε προσγειωμένοι στην ενσυναίσθηση και τη συγχώρεση. Η δουλειά σας είναι να ακούτε και να συμμετέχετε δίνοντας το παιδί στην ευκαιρία να ανακτήσει την ψυχραιμία του.
3. Δώστε τους πίσω το πρόβλημα
Όταν ο φόβος και η απογοήτευση υποχωρήσουν, έρχεται η ώρα να περάσετε σε ρόλο προπονητή. Το τρίτο βήμα είναι να δώσετε το πρόβλημα πίσω στον έφηβο και να χρησιμοποιήσετε ανοιχτές ερωτήσεις για να τον βοηθήσετε να καταλήξει σε ένα σχέδιο λύσης.