Η ιδέα να έχουμε ένα συγκεκριμένο σύνολο κανόνων στην οικογένεια μπορεί να σας ακούγεται αυστηρό. Όταν όμως γίνονται σωστά, οι κανόνες του σπιτιού για τα παιδιά παρέχουν την απαραίτητη δομή και προβλεψιμότητα.
Τα μέλη της οικογένειας κατανοούν την ύπαρξη και τον σκοπό του κανόνα. Διατηρείται η ρουτίνα. Τα παιδιά αισθάνονται πιο ασφαλή και το άγχος όλων – ιδιαίτερα το δικό σας – μειώνεται.
Βέβαια, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον οποιοδήποτε κανόνα και τον σωστό κανόνα. Όμως και οι σωστοί κανόνες από μόνοι τους δεν θα κάνουν τη δουλειά. Πρέπει να υπάρχει πλαίσιο, δικαιοσύνη και κατανόηση.
Διαβάστε επίσης: «Το κουτάκι του θυμού»: Τι είναι και πώς βοηθά τα μικρά παιδιά
Με άλλα λόγια, οι οικογενειακοί κανόνες πρέπει να είναι σαφείς. Περισσότερο από αυτό, οι εφαρμοστές των εν λόγω κανόνων (δηλαδή οι γονείς) πρέπει να είναι ξεκάθαροι, ώστε η συμπεριφορά να γίνει αυτόματη.
Κανόνας νούμερο 1: «Αν κάτι δεν είναι δικό μου, πρέπει να ζητήσω άδεια για να το χρησιμοποιήσω»
Η «αρπαγή» είναι ένα δημοφιλές άθλημα μεταξύ των παιδιών ηλικίας 4 έως 7 ετών. Ένα απλό «Μπορώ να παίξω με το φορτηγό σου;» είναι ένα μάθημα για τα όρια. Αλλά επειδή τα παιδιά είναι μια δέσμη παρορμήσεων, μπορεί να χάνουν το στόχο. Παρ‘ όλα αυτά, είναι μια καλή ιδέα, γιατί τελικά πρόκειται για συναίνεση.
Κανόνας νούμερο 2: Ζητήστε λύσεις όταν προκύπτουν προβλήματα
Ατυχήματα συμβαίνουν. Αντί να ρωτάτε «Γιατί συνεχίζεις να το κάνεις αυτό;», η καλύτερη απάντηση είναι: «Τι κάνουμε τώρα;» Αυτό αποτρέπει τους γονείς από το να είναι συνεχώς αντιδραστικοί και, ως αποτέλεσμα, να αγχώνουν τα παιδιά.
Επίσης, δεν πρέπει να ορμάτε να διορθώσετε το πρόβλημα. Σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα, το παιδί σας καλείται να είναι επινοητικό και ευφάνταστο. Η λύση τους μπορεί να μην είναι η σωστή στην τελική, αλλά συνεργάζονται και μαθαίνουν να σκέφτονται πώς να επιλύουν προβλήματα, δύο δεξιότητες με μακροπρόθεσμα οφέλη.
Κανόνας νούμερο 3: Αναστοχασμός και συλλογισμός
Αυτό αφορά τον έλεγχο των παρορμήσεών σας. Όταν, ας πούμε, το παιδί έχει ένα ξέσπασμα ή πετάει ένα παιχνίδι, απλά ρωτήστε με αντικειμενικότητα «Γιατί αποφάσισες να το κάνεις αυτό;». Δεν ψάχνετε να σταματήσετε τα συναισθήματά τους ή να τα κάνετε να νιώσουν άσχημα.
Απλώς τα κάνετε να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν επιλογές, κάτι που τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται αμέσως. Αυτό δεν θα μεταμορφώσει ένα 5χρονο παιδί, αλλά η έννοια ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις είναι πλέον στο παιχνίδι.
Αυτή η τακτική βοηθά επίσης τα παιδιά να κατανοήσουν τα συναισθήματά τους και να αναπτύξουν αυτό το τόσο σημαντικό συναισθηματικό λεξιλόγιο.
Κανόνας νούμερο 4: Πρώτα ηρεμούμε
Αυτός είναι ένας γενικός οικογενειακός κανόνας. Τίποτα δεν μπορεί να συζητηθεί αν οι άνθρωποι δεν είναι ήρεμοι. Πρέπει να έχετε τον έλεγχο, οπότε κάντε μια παύση πριν πείτε ή κάνετε οτιδήποτε.
Για τα παιδιά, κάντε το παιχνίδι. Παίξτε αγαλματάκια ακούνητα αμίλητα αγέλαστα. Το γέλιο μειώνει την ένταση, οπότε μπορείτε να εξερευνήσετε το αρχικό θέμα με μη αντιδραστικό τρόπο.