Η συστολή μπορεί να εκδηλώνεται διαφορετικά από άτομο σε άτομο. Για κάποιους, μπορεί να σημαίνει ένα συναίσθημα που αναδύεται κατά τη διάρκεια ορισμένων κοινωνικών καταστάσεων (συστολή κατάστασης). Για άλλους, μπορεί να είναι ένα χαρακτηριστικό που γίνεται μέρος της προσωπικότητάς τους (ιδιοσυγκρασιακή συστολή). Τι συμβαίνει όμως στα παιδιά;
Οι ερευνητές γνωρίζουν ήδη ότι η συστολή μπορεί να εκδηλώνεται σε διάφορα επίπεδα, αλλά δεν είναι σίγουροι για το πώς συνδυάζονται όλα αυτά. Τώρα, μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο McMaster εργάζεται για να κατανοήσει γιατί πολλά παιδιά είναι συχνά ντροπαλά σε κοινωνικά περιβάλλοντα.
Διαβάστε επίσης: Παιδιά: 5 κοινά προβλήματα στις φιλίες
Η ομάδα μελέτησε 152 παιδιά στον Καναδά ηλικίας μεταξύ επτά και οκτώ ετών, καθώς και τους κύριους φροντιστές τους. Εννέα στους 10 φροντιστές ήταν μαμάδες, ενώ το υπόλοιπο 10% ήταν μπαμπάδες.
Η μελέτη
Στα παιδιά τοποθετήθηκε ένα περιπατητικό ηλεκτροκαρδιογράφημα και ολοκλήρωσαν δραστηριότητες με έναν πειραματιστή σε ένα δωμάτιο δίπλα στους γονείς τους. Οι γονείς συμπλήρωσαν διαδικτυακά ερωτηματολόγια σχετικά με την ιδιοσυγκρασία του παιδιού τους, ενώ παρακολουθούσαν το παιδί τους σε μια οθόνη χωρίς ήχο.
Τα παιδιά έπρεπε να προετοιμάσουν μια δίλεπτη ομιλία για τα τελευταία τους γενέθλια για να την παρουσιάσουν σε βίντεο και στον καθρέφτη, με την εντύπωση ότι άλλα παιδιά θα την παρακολουθούσαν αργότερα. Στόχος των ερευνητών ήταν το τελευταίο μέρος να προκαλέσει μια αντίδραση στρες.
Στη συνέχεια, η ομάδα παρακολουθούσε τη συμπεριφορά τους, σημειώνοντας δείκτες όπως η αποφυγή τους, η αυτοαναφερόμενη νευρικότητα και η αρρυθμία του αναπνευστικού κόλπου, προκειμένου να αποτυπώσει ολόκληρη την εικόνα.
Τα αποτελέσματα
Τα ευρήματα έδειξαν ότι περίπου το 10% των παιδιών της μελέτης μας παρουσίασαν αντιδραστικότητα στο κοινωνικό στρες στην ομιλία σε συμπεριφορικό, συναισθηματικό και φυσιολογικό επίπεδο.
Είχαν επίσης ένα μοτίβο σχετικά υψηλότερης, σταθερής, αναφερόμενης από τους γονείς, ιδιοσυγκρατικής ντροπαλότητας διαχρονικά, παρέχοντας ενδείξεις ότι μπορούν να χαρακτηριστούν ως ιδιοσυγκρατικά ντροπαλά.
Ένα δεύτερο υποσύνολο περίπου 25% των παιδιών παρουσίασε ένα μοτίβο αντιδραστικότητας στο κοινωνικό στρες μόνο σε συναισθηματικό επίπεδο (δηλ. αυτοαναφερόμενο αίσθημα νευρικότητας).
Δεν εμφάνισε σχετικά υψηλά επίπεδα αναφερόμενης από τους γονείς ιδιοσυγκρασίας ντροπαλότητας, παρέχοντας στοιχεία ότι μπορεί να χαρακτηρίζονται από κρατική ντροπαλότητα. Τα ευρήματα έχουν συνέπειες για την εννοιολόγηση της ντροπαλότητας, δεδομένου ότι οι διάφοροι τύποι μπορεί να διαφέρουν ως προς το είδος και όχι ως προς τον βαθμό.
Υπάρχει μια μακροχρόνια θεωρία, η οποία διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον ψυχολόγο Jerome Kagan και χρονολογείται από τη δεκαετία του 1960. Δήλωσε ότι μπορεί να υπάρχει ένα υποσύνολο ντροπαλών παιδιών που παρουσιάζουν αυξημένη συναισθηματική συμπεριφορά όταν τίθενται σε ορισμένες αγχωτικές καταστάσεις.
Τα ευρήματα της έρευνας παρέχουν εμπειρική υποστήριξη για την από καιρό θεωρητική ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει ένα υποσύνολο ντροπαλών παιδιών που εκδηλώνουν αυξημένη συμπεριφορική, συναισθηματική και φυσιολογική αντιδραστικότητα ως απόκριση σε έναν κοινωνικό στρεσογόνο παράγοντα, καθώς και ένα υποσύνολο παιδιών που μπορεί να βιώνουν μόνο τη συναισθηματική συνιστώσα, η οποία μπορεί να αντανακλά την κρατική ντροπαλότητα
Αυτό αναδεικνύει τις πολλαπλές συνιστώσες και την αναπτυξιακή πορεία της ντροπαλότητας και τα χαρακτηριστικά που τη διακρίνουν στη μέση και ύστερη παιδική ηλικία.