Ο χρόνος έχει τεράστια σημασία, γιατί στη ζωή μας βασιζόμαστε σε αυτόν με ουσιαστικούς τρόπους. Αποτελεί δε, συχνό λόγο σύγκρουσης ανάμεσα σε γονείς και εφήβους.
Διαβάστε επίσης: Συμβουλή του εκατομμυρίου: Τι επάγγελμα να επιλέξει το παιδί;
3 τρόποι που βιώνεται ο χρόνος
Τον χρόνο τον χρειαζόμαστε για να:
1. Μετράμε τη ζωή μας
Πόσο διαρκεί κάτι, τι πρέπει να γίνει και πότε. Ο έφηβος μπορεί να γίνει πιο ανυπόμονος και αντιδραστικός. Συχνές φράσεις που χρησιμοποιεί μπορεί να είναι «Το θέλω τώρα!» ή «Θα το κάνω αργότερα!».
2. Αξιολογούμε τη ζωή μας
Συχνά μιλάμε για τον χρόνο, λέγοντας αν ήταν ήταν ευχάριστος ή δύσκολος. Ο έφηβος σε μία τέτοιου είδους αξιολόγηση μπορεί να γίνει πιο επικριτικός. Μπορεί να πει πιο συχνά «Δεν είναι καλή στιγμή!» ή κάτι σαν «Σταμάτα να μου κάνεις τη ζωή δύσκολη!»
3. Επικοινωνούμε τη ζωή μας
Πόσα θα μοιραστούμε και πόσα θα κρατήσουμε ιδιωτικά. Ο έφηβος μπορεί να γίνει πιο κλειστός. Να πει «Δεν θέλω να το συζητήσω τώρα!» ή «Είναι δική μου υπόθεση!». Όσο μεγαλώνουν η απόσταση και οι διαφωνίες μεταξύ γονέα και εφήβου, αυξάνονται και οι συγκρούσεις γύρω από τον χρόνο.
Η εφηβεία και ο χρόνος
Οι γονείς συχνά απογοητεύονται από τους έφηβους σε σχέση με τον χρόνο με δύο αντίθετους τρόπους. Από την ανυπομονησία τους και από τη συνήθειά τους να αναβάλλουν πράγματα.
Υποστηρίζουν πως όταν το παιδί θέλει κάτι δεν έχει υπομονή, το θέλει αμέσως. Επίσης, δυσανασχετούν με την αναβολή που είναι σύνηθες χαρακτηριστικό των εφήβων. Όταν οι γονείς ζητούν κάτι, το παιδί το μεταθέτει τις περισσότερες φορές για μετά, επειδή βαριέται ή δεν θέλει να το κάνει. Και στις δύο περιπτώσεις, ο έφηβος επιδιώκει μεγαλύτερο έλεγχο στο πώς ξοδεύει τον χρόνο του, δηλαδή τη ζωή του.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Στην ανυπομονησία, χρειάζεται χρόνος για σκέψη. Πριν αποφασίσουν οι γονείς αν θα κάνουν αυτό που ζητά το παιδί, θα πρέπει να συζητηθούν πιθανές δυσκολίες. Στην αναβολή, χρειάζεται σταθερή επιμονή. Ίσως μια καλή ιδέα είναι να συνεχίσουν, χωρίς ένταση και εκνευρισμό, να θυμίζουν στον έφηβο τι είναι αυτό που πρέπει να κάνει, μέχρι να γίνει.
Καθώς το παιδί περνά στην εφηβεία, συνήθως μεταξύ 9-13 ετών, αυξάνονται:
- η παθητική αντίσταση (αναβολή)
- η ενεργητική αντίσταση (διαφωνία)
Οι γονείς χρειάζεται να είναι:
- πιο συνεπείς στους κανόνες
- πιο επίμονοι στα αιτήματα
- πιο υπομονετικοί στον χρόνο που απαιτείται για συνεργασία
Χρόνος και αντίσταση
Η αφύπνιση της εφηβείας συνοδεύεται από τέσσερις βασικές ανάγκες αυτονομίας:
- Ατομική έκφραση και ανεξάρτητη δράση
- Ιδιωτικότητα και απόσταση από την οικογένεια
- Περιέργεια και επιθυμία για «δοκιμή» σε μεγαλύτερες ηλικίες
- Ανάγκη ένταξης στην ομάδα συνομηλίκων
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο χρόνος γίνεται εργαλείο προσωπικής ανάπτυξης.
Χρόνος και συναίσθημα
Ο χρόνος είναι συναισθηματικά φορτισμένος:
- Όταν έχουμε αρκετό χρόνο, χαλαρώνουμε
- Όταν βιαζόμαστε, αγχωνόμαστε
- Όταν χάνουμε μια καλή στιγμή, λυπόμαστε
- Όταν καθυστερούμε, πιεζόμαστε
- Όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες μας, απογοητευόμαστε
- Όταν περνάμε δύσκολη περίοδο, κουραζόμαστε
- Όταν εκτιμάμε τον χρόνο που έχουμε, νιώθουμε ευγνωμοσύνη
Και φυσικά υπάρχει η «απειλή» της προθεσμίας, μια γραμμή στον χρόνο μετά την οποία κάτι «τελειώνει».