Για ένα νήπιο, ο κόσμος δεν είναι δεδομένος. Είναι μια αλυσίδα από μικρά θαύματα: ένα μυρμήγκι που κουβαλά ψίχουλα μεγαλύτερα από το ίδιο, ένα σαλιγκάρι που διασχίζει αργά το πεζοδρόμιο μετά τη βροχή, μια λακκούβα γεμάτη νερά. Αυτή η ασταμάτητη περιέργεια μπορεί να είναι μαγευτική για τα νήπια, αλλά και εξαντλητική για τους γονείς, ειδικά όταν συγκρούεται με το άγχος της καθημερινότητας και τα χρονικά περιθώρια των ενηλίκων.
Ωστόσο, από επιστημονική σκοπιά, η περιέργεια των νηπίων δεν είναι απλώς ένα αναπτυξιακό χαρακτηριστικό. Είναι βασικός μηχανισμός μάθησης. Ο εγκέφαλος στην πρώιμη παιδική ηλικία είναι σχεδιασμένος να εξερευνά, να παρατηρεί, να συνδέει εμπειρίες. Κάθε «καθυστέρηση» στη διαδρομή προς τον παιδικό σταθμό, κάθε στάση μπροστά σε κάτι που φαίνεται ασήμαντο σε εμάς, είναι στην πραγματικότητα μια στιγμή ενεργής γνωστικής ανάπτυξης.
Διαβάστε επίσης: Ανάπτυξη εγκεφάλου: Η επανάληψη είναι το «κλειδί» και η επιστήμη το επιβεβαιώνει
Όταν οι καθημερινές υποχρεώσεις γίνονται εξερευνητικές αποστολές
Για έναν ενήλικα, το πλυντήριο ή το σούπερ μάρκετ είναι αγγαρείες. Για ένα νήπιο, είναι πεδία εξερεύνησης. Οι στρογγυλές πόρτες των πλυντηρίων θυμίζουν υποβρύχια παράθυρα, τα ρούχα που στριφογυρίζουν στο νερό μοιάζουν με ζωντανό κόσμο, ενώ τα ράφια ενός καταστήματος είναι γεμάτα υφές, χρώματα και ήχους.
Η αναπτυξιακή ψυχολογία δείχνει ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν η μάθηση συνδέεται με κίνηση, φαντασία και συναίσθημα. Όταν μια απλή διαδρομή μετατρέπεται σε «αποστολή», το παιδί δεν διασκεδάζει απλώς, οργανώνει τον κόσμο σε νοητικά σχήματα, ενισχύει τη μνήμη και καλλιεργεί την αίσθηση ασφάλειας μέσα από τη σχέση με τον γονέα.
Ακόμα και μια βόλτα στη βροχή μπορεί να γίνει εργαστήριο φυσικής: σταγόνες που πέφτουν από τα φύλλα, σύννεφα που αλλάζουν σχήμα. Η επιστήμη της μάθησης συμφωνεί ότι αυτές οι «μικρές» εμπειρίες έχουν δυσανάλογα μεγάλο αντίκτυπο στην ανάπτυξη.
Όταν ένα παιδί σταματά για να παρατηρήσει ένα έντομο ή μια ζωγραφιά στον δρόμο, ενεργοποιεί κυκλώματα προσοχής και παρατήρησης που αποτελούν τη βάση για τη μετέπειτα συγκέντρωση και τη σχολική μάθηση. Μελέτες δείχνουν ότι ο χρόνος που αφιερώνεται στην ελεύθερη εξερεύνηση συνδέεται με καλύτερη γνωστική ευελιξία και δημιουργικότητα.
Τα νήπια γοητεύονται από τις αλλαγές
Και όχι τυχαία. Βρίσκονται κι αυτά σε διαρκή μεταμόρφωση… σωματική, συναισθηματική, γνωστική. Η παρατήρηση της αλλαγής στον κόσμο γύρω τους λειτουργεί σαν καθρέφτης της δικής τους ανάπτυξης.
Ένα φυτό που μεγαλώνει, ο πάγος που λιώνει, η ζύμη που γίνεται κέικ, το φεγγάρι που αλλάζει σχήμα. Όλες αυτές οι εμπειρίες βοηθούν το παιδί να κατανοήσει βασικές έννοιες αιτιότητας, χρόνου και συνέχειας. Δεν πρόκειται απλώς για παιχνίδι, αλλά για πρώιμη επιστημονική σκέψη.
Ο μικρός κόσμος των μικρών πραγμάτων
Τα νήπια έλκονται από μικρά αντικείμενα και κλειστούς χώρους. Όχι τυχαία. Ο έλεγχος, η κλίμακα και η αίσθηση «μου ανήκει» είναι κρίσιμες για την ανάπτυξη της αυτονομίας.
Η ταξινόμηση, η στοίβαξη, η δημιουργία «κρυψώνων» δεν είναι χάσιμο χρόνου, είναι εξάσκηση δεξιοτήτων που σχετίζονται με τη μαθηματική σκέψη, τον χωρικό προσανατολισμό και τη συναισθηματική ρύθμιση.
