Νέα ιαπωνική έρευνα δείχνει ότι τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά που έχουν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες μπορεί να επηρεάζουν με διαφορετικούς τρόπους τα επίπεδα πλήξης των παιδιών και τις τάσεις τους για διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ).
Διαβάστε επίσης: Έφηβοι: Μήπως η αντιδραστικότητα δηλώνει απλά ανασφάλεια;
Πλήξη και παιδιά
Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι, αν και οι γενετικές προδιαθέσεις παίζουν σημαντικό ρόλο, συγκεκριμένα γονεϊκά στυλ -όπως ο μητρικός έλεγχος- μπορούν να βοηθήσουν στη διαχείριση της πλήξης στα μικρά παιδιά. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Scientific Reports.
Η ψυχολογική έρευνα έχει εδώ και καιρό τεκμηριώσει τη σύνδεση των υψηλών επιπέδων πλήξης με διάφορες αρνητικές συμπεριφορικές εκβάσεις. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η συχνή πλήξη συνδέεται συχνά με ζητήματα, όπως η κατάχρηση ουσιών και η προβληματική χρήση του διαδικτύου.
Παρά τους γνωστούς αυτούς κινδύνους, η επιστήμη δεν έχει εξηγήσει πλήρως τους αναπτυξιακούς μηχανισμούς της πλήξης, ούτε το πώς μπορεί να ρυθμιστεί κατά την παιδική ηλικία. Η ΔΕΠΥ συχνά συνυπάρχει με αυξημένη ευαλωτότητα στην πλήξη. Και οι δύο καταστάσεις μοιράζονται χαρακτηριστικά, όπως η παρορμητικότητα και η δυσκολία διατήρησης της προσοχής.
Ενώ η ΔΕΠΥ θεωρείται γενικά νευροαναπτυξιακό χαρακτηριστικό με ισχυρό γενετικό υπόβαθρο, η προδιάθεση για πλήξη φαίνεται να επηρεάζεται περισσότερο από περιβαλλοντικούς παράγοντες. Αυτή η διάκριση υποδηλώνει ότι το οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να παίζει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά βιώνουν και διαχειρίζονται την πλήξη.
Μπαμπάδες, πλήξη και επιρροή στην προσοχή του παιδιού
Οι ερευνητές εξέτασαν πώς τα χαρακτηριστικά και των δύο γονέων σχετίζονται με τις συμπεριφορές των παιδιών τους και αν τα βιολογικά χαρακτηριστικά ή τα γονεϊκά στυλ είναι ισχυρότεροι προγνωστικοί παράγοντες.
Η ερευνητική ομάδα στρατολόγησε 301 οικογένειες με παιδιά της Α΄ έως Γ΄ δημοτικού, που αποτελεί μια κρίσιμη ηλικιακή περίοδο για την ανάπτυξη ακαδημαϊκών και κοινωνικών συνηθειών. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι οι τάσεις ΔΕΠΥ και η προδιάθεση για πλήξη συνδέονται στενά εντός της οικογένειας. Γονείς με υψηλότερα επίπεδα ΔΕΠΥ ανέφεραν και μεγαλύτερη προδιάθεση για πλήξη, ένα μοτίβο που αντικατοπτρίστηκε και στα παιδιά.
Ωστόσο, προέκυψαν σαφείς διαφορές στον τρόπο που μαμάδες και μπαμπάδες φαίνεται να επηρεάζουν τα παιδιά τους. Απροσδόκητα, οι τάσεις ΔΕΠΥ των παιδιών προβλέπονταν καλύτερα από έναν συνδυασμό των τάσεων ΔΕΠΥ του πατέρα και της προδιάθεσής του για πλήξη. Αυτό υποδηλώνει ότι η πλήξη του πατέρα μπορεί να έχει μοναδική σχέση με την ανάπτυξη δυσκολιών προσοχής στα παιδιά. Και αυτό, όπως τονίζουν οι ερευνητές, είναι ένα απρόσμενο εύρημα, γιατί οι μαμάδες περνούν κατά μέσο όρο περισσότερο χρόνο στη φροντίδα των παιδιών.
Ο προστατευτικός ρόλος της μαμάς
Επιπλέον, η έρευνα ανέδειξε έναν πιθανό προστατευτικό ρόλο του μητρικού ελέγχου. Τα παιδιά των οποίων οι μητέρες ασκούσαν περισσότερη δομημένη καθοδήγηση και πειθαρχία εμφάνιζαν χαμηλότερα επίπεδα πλήξης.