Τα meltdowns είναι ανεξέλεγκτες αντιδράσεις υπερφόρτωσης του νευρικού συστήματος, όπου το παιδί χάνει τον έλεγχο λόγω ακραίας συναισθηματικής ή αισθητηριακής πίεσης (π.χ. φώτα, ήχοι, κούραση).
Διαφέρουν από τα τάντρουμ, καθώς δεν είναι εσκεμμένη συμπεριφορά. Δεν έχουν σκοπό την προσοχή ή την απόκτηση ενός αντικειμένου. Μπορεί να διαρκέσουν αρκετή ώρα και συχνά το παιδί χρειάζεται χρόνο για να επανέλθει.
Διαβάστε επίσης: Πώς η ονειροπόληση μπορεί να συμβάλλει στη μάθηση, τη μνήμη και τη δημιουργικότητα
Όταν ένα παιδί κλαίει, θυμώνει ή καταρρέει, οι περισσότεροι γονείς σπεύδουν να το ηρεμήσουν:
«Μην κλαις».
«Δεν έγινε τίποτα».
«Έλα, όλα καλά».
Αυτές οι φράσεις συνήθως λέγονται από αγάπη. Όμως, άθελά μας, συχνά περνούν ένα διαφορετικό μήνυμα: το συναίσθημά σου είναι υπερβολικό, άβολο ή πρέπει να τελειώσει γρήγορα.
Όταν αυτό επαναλαμβάνεται, το παιδί μαθαίνει να αποσυνδέεται από τον εσωτερικό του κόσμο όλο και πιο γρήγορα. Αντί να κατανοεί τι νιώθει, μαθαίνει να το καταπίνει.
Αντί να αρχίσετε με τις οδηγίες ή τις λύσεις, μπορείτε να πείτε:
- «Βλέπω ότι είσαι πολύ στεναχωρημένος.»
- «Είμαι εδώ μαζί σου.»
- «Πάρε τον χρόνο σου.»
Πολλές φορές, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ακυρώνουμε την εσωτερική εμπειρία του παιδιού:
- «Δεν πεινάς, μόλις έφαγες.»
- «Δεν μπορεί να κουράστηκες, κοιμήθηκες νωρίς.»
- «Δεν την αντιπαθείς, είναι φίλη σου.»
- «Δεν φοβάσαι πραγματικά, υπερβάλλεις.»
Ακόμη κι αν οι προθέσεις μας είναι καλές, τέτοιες φράσεις μπορεί να διδάξουν στο παιδί ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα.
Κι όμως, η συναισθηματική ωρίμανση ξεκινά ακριβώς από το αντίθετο: από τη δυνατότητα να αναγνωρίζω το σώμα μου, το συναίσθημά μου, την ανάγκη μου, την εμπειρία μου.
Δεν χρειάζεται να παρεμβαίνετε σε όλα τα meltdowns
Οι σύγχρονοι γονείς συχνά νιώθουν ότι πρέπει να απαντούν σε όλα, να εξηγούν τα πάντα, να καθοδηγούν συνεχώς, να διορθώνουν αμέσως κάθε συμπεριφορά ή συναίσθημα.
Όταν κάθε έκρηξη, κάθε απορία, κάθε δυσφορία συναντά αμέσως μια εξήγηση, ένα μάθημα ή μια λύση, το παιδί μπορεί να μάθει να στρέφεται διαρκώς στους άλλους για απαντήσεις. Σιγά-σιγά, σταματά να ακούει τη δική του σκέψη.
Μερικές φορές, το καλύτερο πράγμα που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός είναι η ήρεμη παρουσία του.
Η δική σας ηρεμία λειτουργεί ως «γέφυρα» για το παιδί. Αποφύγετε τις ερωτήσεις, τις λογικές αναλύσεις ή τις παρατηρήσεις εκείνη τη στιγμή. Το παιδί δεν μπορεί να επεξεργαστεί πληροφορίες. Μην πιέσετε το παιδί να συζητήσει αμέσως. Χρειάζεται χρόνο για να επανέλθει το νευρικό του σύστημα σε ηρεμία. Αφού ηρεμήσει, δείξτε του ότι το καταλαβαίνετε και ότι είστε εκεί για να το βοηθήσετε, χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης.
