Από τη στιγμή που η εγκυμοσύνη γίνεται γνωστή, προκύπτουν αλλαγές – και όχι μόνο στο σώμα ή στην καθημερινότητα. Ξαφνικά, οι άνθρωποι που μας αγαπούν, γνωστοί, συγγενείς και φίλοι αλλά και άγνωστοι, νιώθουν ότι μπορούν να εκφράσουν τη γνώμη τους: για το τι τρώμε, πώς κινούμαστε, πότε ξεκουραζόμαστε, αν δουλεύουμε πολύ, αν ανησυχούμε λίγο ή πολύ κ.λπ. Κάποιες φορές οι συμβουλές προκύπτουν από το αίσθημα της φροντίδας. Άλλες, όμως, αφήνουν την αίσθηση ότι η εγκυμοσύνη μας έχει πλέον γίνει… δημόσια υπόθεση. Πώς μπορούμε να βάλουμε όρια χωρίς να νιώθουμε άσχημα;
Διαβάστε επίσης: Τι κερδίζουν τα βρέφη από τις «ήσυχες» στιγμές
Γιατί στην εγκυμοσύνη οι γνώμες των άλλων πολλαπλασιάζονται;
Η εγκυμοσύνη είναι μια περίοδος που κοινωνικά συνδέεται έντονα με την προστασία. Πολλοί νιώθουν ότι βοηθούν όταν μοιράζονται τη δική τους ιστορία ή συμβουλή. Το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η πρόθεση αλλά η συχνότητα και ο τρόπος που μπορούν εύκολα να δημιουργήσουν πίεση:
- «Μήπως δουλεύεις πολύ;»
- «Εγώ στη θέση σου δεν θα το έτρωγα αυτό.»
- «Μην πάρεις πολλά κιλά.»
- «Πρέπει να ξεκουράζεσαι περισσότερο.»
- «Μήπως να ακούσεις κι άλλη γνώμη;»
Όταν τέτοιου τύπου σχόλια επαναλαμβάνονται, μπορεί να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι κάθε απόφαση χρειάζεται έγκριση.
Όρια δεν σημαίνει απόσταση
Όταν ακούμε τη λέξη «όρια», συχνά τη συνδέουμε με σύγκρουση ή απόρριψη. Στην πραγματικότητα όμως τα όρια είναι ένας τρόπος να προστατεύσουμε τον χώρο μας χωρίς να απομακρύνουμε τους ανθρώπους. Δεν χρειάζεται να δικαιολογούμε κάθε επιλογή μας. Μερικές φορές, μια ήρεμη φράση αρκεί:
- «Σε ευχαριστώ, θα το συζητήσω με τον γιατρό μου.»
- «Καταλαβαίνω τι λες, αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω καλά με την επιλογή μου.»
- «Το έχουμε ήδη σκεφτεί και αποφασίσει.»
Τα όρια δεν έχουν να κάνουν με την επιθετικότητα αλλά με την σαφήνεια.
Γιατί νιώθουμε ενοχές όταν λέμε «όχι»;
Για πολλές γυναίκες, η εγκυμοσύνη συνοδεύεται από μια έντονη ανάγκη να τα κάνουν όλα «σωστά». Και κάπου εκεί μπορεί να εμφανιστεί η σκέψη ότι το να διαφωνούμε ή να βάζουμε όρια σημαίνει ότι είμαστε… αχάριστες ή υπερβολικές. Όμως το να ακούμε τον εαυτό μας δεν είναι εγωισμός. Δεν χρειάζεται να είμαστε διαθέσιμες σε κάθε συμβουλή, να απαντάμε σε κάθε σχόλιο ή να εξηγούμε κάθε απόφαση. Το σώμα μας αλλάζει, η καθημερινότητά μας αλλάζει και μαζί τους αλλάζουν και οι ανάγκες μας.
Πότε αξίζει να ακούμε και πότε πρέπει να φιλτράρουμε;
Δεν είναι όλες οι συμβουλές ανεπιθύμητες. Κάποιες μπορεί να είναι χρήσιμες και καθησυχαστικές. Η διαφορά βρίσκεται στο πώς μας κάνουν να νιώθουμε. Μας βοηθούν ή μας αγχώνουν;
Μας ενημερώνουν ή μας κάνουν να αμφιβάλλουμε συνεχώς για τον εαυτό μας; Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα στο « τους ακούω όλους» και στο «αποκλείω τους πάντες». Μπορούμε να κρατήσουμε ό,τι μας εξυπηρετεί και να αφήσουμε χώρο για τις δικές μας αποφάσεις.
Η εγκυμοσύνη είναι προσωπική εμπειρία
Ίσως το πιο δύσκολο – αλλά και πιο απελευθερωτικό – κομμάτι είναι να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος να είμαστε έγκυες. Υπάρχουν ιατρικές οδηγίες, ασφαλείς επιλογές και προσωπικές αποφάσεις. Και μέσα σε όλες τις φωνές γύρω μας, εννοείται πως δεν πρέπει να χαθεί η δική μας.
