Οι αλλαγές στη στάση του σώματος που συμβαίνουν μετά τον τοκετό και κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της γονεϊκότητας είναι τόσο σταδιακές που είναι σχεδόν αόρατες. Τα πιο κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες νέες μαμάδες είναι η τάση του κεφαλιού και των ώμων να γέρνουν προς τα μπροστά και η πλάτη να καμπουριάζει, προβλήματα που προκύπτουν κατά το θηλασμό, το κράτημα του μωρού και (ας είμαστε ειλικρινείς) το σκρολάρισμα στο κινητό…
Με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να προκύψει πόνος στον αυχένα, ένταση στους ώμους, ακόμα και πονοκέφαλοι. Επιπλέον, η καμπούρα μειώνει τη κινητικότητα της σπονδυλικής στήλης, κάτι που μπορεί να επηρεάσει τη σωστή λειτουργία του αναπνευστικού συστήματος.
Διαβάστε επίσης: Μωρό & συναισθήματα: Μια καρδιά που μεγαλώνει
Αυτού του είδους τα ζητήματα περνούν συχνά απαρατήρητα αφού εκδηλώνονται ως «φυσιολογική κόπωση» και βέβαια εμφανίζονται όπως είπαμε σταδιακά ως αποτέλεσμα των επαναλαμβανόμενων, αυθόρμητων κινήσεων που αφορούν τη φροντίδα του μωρού μετά τον τοκετό.
Η στάση κατά τη διάρκεια του θηλασμού και της σίτισης με μπιμπερό για παράδειγμα δεν είναι απλώς μια “κακή θέση”. Είναι μια επαναλαμβανόμενη, παρατεταμένη επιβάρυνση για το σώμα που μπορεί να εξελιχθεί ακόμα και σε χρόνια φλεγμονή. Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, κάθε μαμά χρειάζεται ένα σωστά τοποθετημένο μαξιλάρι θηλασμού που φέρνει το μωρό κοντά της σε συνδυασμό με συχνές αλλαγές θέσης καθώς και σύντομες διατάσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Η κίνηση που κάνεις 30 φορές την ημέρα…
Το να σηκωθείτε από το πάτωμα κρατώντας το μωρό είναι μία από τις απλές ενέργειες που αποκαλύπτουν δυσλειτουργίες στην κίνηση. Οι περισσότερες από εμάς καταλήγουμε σε μια ασύμμετρη πίεση της σπονδυλικής στήλης.
Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να κρατάτε το μωρό κοντά στο σώμα σας, να σπάτε την κίνηση σε τμήματα αντί να προσπαθείτε να την κάνετε μονομιάς και με δύναμη και να χρησιμοποιείτε τα πόδια ως κινητήρα αντί για τη σπονδυλική στήλη.
Αν έχεις πέντε λεπτά ενώ το μωρό κοιμάται
Η στέρηση ύπνου επιδεινώνει όλα αυτά τα ζητήματα. Η κόπωση αλλάζει φανερά τον έλεγχο της κίνησης και την ευαισθησία στον πόνο. Επομένως θα πρέπει να φροντίζετε να ξεκουράζεστε όσο καλύτερα μπορείτε. Ωφέλιμες επίσης μπορούν να αποδειχθούν οι ακόλουθες ασκήσεις για τις οποίες θα χρειαστεί να αφιερώσετε ελάχιστο χρόνο:
Αναπνοή 90/90 με επέκταση
- Ξαπλώστε ανάσκελα με τα πόδια να ακουμπούν στον καναπέ ή στον τοίχο και τους γοφούς και τα γόνατα σε γωνία περίπου 90 μοιρών.
- Σφίξτε ελαφρά την περιοχή της λεκάνης για να διασφαλίσετε ότι η μέση σας είναι σε ουδέτερη θέση.
- Ύστερα, σηκώστε τα χέρια σας προς το ταβάνι, εισπνέοντας αργά από τη μύτη και σε αργή εκπνοή, αφήστε τα πλευρά να κατεβούν και να «μαλακώσουν» προς τα κάτω και μέσα.
Θωρακική επέκταση με υποστήριξη
- Καθίστε σε μια καρέκλα ή στο πάτωμα και βάλτε μια τυλιγμένη πετσέτα ή ένα μαξιλάρι πίσω σας, περίπου στο ύψος της ωμοπλάτης.
- Αν χρειαστεί, υποστηρίξτε το κεφάλι σας (π.χ. με τα χέρια ή κάποιο μαξιλάρι), για να αποφύγετε την υπερβολική κάμψη του αυχένα και γείρετε απαλά προς τα πίσω, αφήνοντας τα πλευρά να ανοίξουν δηλαδή να επεκταθούν προς τα έξω και να δημιουργηθεί χώρος στην περιοχή του θώρακα, χωρίς να πιέζετε τη μέση.
Οι περισσότερες γυναίκες μετά τον τοκετό μπορούν να ξεκινήσουν με στρατηγικές στο σπίτι, όπως αλλαγές στη στάση του σώματος, αναπνευστικές ασκήσεις και ήπια ενδυνάμωση. Αν τα συμπτώματα δεν βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου, απευθυνθείτε σε έναν επαγγελματία, φυσικοθεραπευτή.
Ο πραγματικός στόχος τον πρώτο χρόνο μετά τον τοκετό
Στον πρώτο χρόνο μετά τον τοκετό, το μεγαλύτερο μέρος αυτού που συμβαίνει στο σώμα δεν αφορά την αποκατάσταση από τη γέννα. Αντίθετα, έχει να κάνει με το πώς οι καθημερινές, επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες φροντίδας του μωρού αναδιαμορφώνουν σταδιακά τη στάση του σώματος, την αναπνοή και τα πρότυπα κίνησης. Η δυσφορία που νιώθουμε συχνά προκύπτει από προβλήματα συντονισμού και κακής κατανομής του φορτίου, ειδικά όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση κούρασης και όχι από κάποια πραγματική ζημιά. Ο στόχος δεν είναι να «επιστρέψουμε» στην κατάσταση που ήμασταν πριν, αλλά να κάνουμε αλλαγές, έτσι ώστε το σώμα μας να μην εγκλωβιστεί σε μια μόνο στάση ή κίνηση.