Η συμμετοχή των γονέων στο σχολείο θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική για την πρόοδο των παιδιών. Όμως, μια μεγάλη έρευνα σε πάνω από 5.000 γονείς στο Ηνωμένο Βασίλειο επισημαίνει ότι οι μπαμπάδες εμπλέκονται λιγότερο από τις μαμάδες στη σχολική ζωή των παιδιών τους και όχι επειδή δεν θέλουν, αλλά συχνά επειδή δεν μπορούν ή δεν ξέρουν πώς. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία, το 67% των μπαμπάδων δήλωσε ότι είχε συμμετάσχει σε κάποια σχολική δραστηριότητα μέσα στους τελευταίους έξι μήνες, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τις μητέρες ήταν 82%. Η διαφορά αυτή ανοίγει ένα σημαντικό ερώτημα: τι κρατά τους πατέρες «μακριά» από το σχολείο;
Διαβάστε επίσης: Αγόρια: Πώς τα μαθαίνουμε να σέβονται τα κορίτσια;
Η πιο κοινή επαφή: Οι συναντήσεις γονέων
Η πιο συχνή μορφή συμμετοχής για τους μπαμπάδες είναι οι συναντήσεις γονέων-εκπαιδευτικών. Περίπου 6 στους 10 μπαμπάδες δήλωσαν ότι τις παρακολουθούν, έναντι σχεδόν 8 στις 10 μητέρες. Άλλες μορφές συμμετοχής, όπως έρευνες του σχολείου, ομάδες συζήτησης ή εθελοντική εργασία, εμφανίζουν ακόμη μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ των δύο φύλων. Ενδεικτικά, μόλις το 21% των μπαμπάδων συμμετείχε σε σχολικές έρευνες, σε σύγκριση με το 34% των μητέρων.
«Θα ήθελα, αλλά δεν προλαβαίνω»
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνας είναι ότι πολλοί μπαμπάδες δεν είναι αρνητικοί στη συμμετοχή. Οι μισοί (50%) ανέφεραν ότι ο βασικός λόγος που δεν εμπλέκονται περισσότερο είναι η έλλειψη χρόνου, κυρίως λόγω απαιτητικής εργασίας πλήρους απασχόλησης.
Παράλληλα, αρκετοί ήταν εκείνοι που εξέφρασαν διάθεση να συμμετάσχουν σε μελλοντικές δράσεις, αν τους δοθεί η ευκαιρία. Πάνω από το 40% θα έβλεπε θετικά τη συμμετοχή σε ομάδες που επηρεάζουν σχολικές αποφάσεις ή σε εθελοντικές δράσεις μέσα στο σχολείο.
Επίσης, το 25% είπε ότι δεν τους έχει ζητηθεί ποτέ να συμμετάσχουν, ενώ το 17% δεν γνωρίζει καν πώς μπορούν να το κάνουν. Ένα επιπλέον 20% δηλώνει αβεβαιότητα για τον ρόλο του, και 17% αισθάνεται «εκτός» ή άβολα με τη σχολική συμμετοχή. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι η επικοινωνία των σχολείων δεν φτάνει πάντα και στους δύο γονείς εξίσου.
Ο «αόρατος κανόνας» της μητέρας
Πίσω από τα νούμερα, αναδύεται και ένα βαθύτερο κοινωνικό μοτίβο: η αντίληψη ότι η εκπαίδευση των παιδιών είναι κυρίως ευθύνη της μητέρας. Ορισμένοι μπαμπάδες το εκφράζουν ξεκάθαρα: «Η σύζυγός μου ασχολείται, οπότε θεωρώ ότι είμαστε καλυμμένοι». Αυτή η νοοτροπία, ακόμη κι αν δεν είναι καθολική, μπορεί να μειώνει τη συμμετοχή τους χωρίς να το συνειδητοποιούν τα ίδια τα σχολεία.
Οι μπαμπάδες, για παράδειγμα, είναι λιγότερο πιθανό να διαβάζουν καθημερινά με τα παιδιά τους σε σχέση με τις μητέρες (26% έναντι 37%). Αυτή η απόσταση, αν μειωθεί, μπορεί να έχει πραγματικό αντίκτυπο στην εκπαιδευτική πορεία των παιδιών.
Ωστόσο, η ενεργή παρουσία και των δύο γονέων μπορεί να συμβάλει σημαντικά στη σχολική πρόοδο, την αυτοπεποίθηση και τη συνολική ανάπτυξη των παιδιών. Για τον λόγο αυτό, είναι σημαντικό τα σχολεία και η κοινωνία γενικότερα να ενθαρρύνουν περισσότερο την πατρική εμπλοκή, αμφισβητώντας στερεότυπα και δημιουργώντας ίσες ευκαιρίες συμμετοχής για όλους τους γονείς.
