Είναι γεγονός ότι οι γονείς πια το παρακάνουν με τους κανόνες στο μεγάλωμα και τείνουν να γίνονται υπερπροστατευτικοί, ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται. Πιστεύουν ότι όσο περισσότερα λεφτά, χρόνο, ενέργεια και προσοχή αφιερώνουν στα παιδιά, τόσο το καλύτερο. Γενικά είναι σημαντικό για το παιδί να έχει παρόντες τους γονείς στη ζωή του, αλλά είναι εξίσου σημαντικό να μαθαίνουν να παίρνουν ρίσκα, να ξεπερνούν τους φόβους τους και να αποκτούν υπευθυνότητα. Πώς θα φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο ως γονείς;
- Δεν μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα. Είμαστε βιολογικά προγραμματισμένοι να έχουμε ενυσυναίσθηση για τα παιδιά μας. Όταν κλαίνε, τρέχουμε να δούμε τι συνέβη και όταν στενοχωριούνται θέλουμε να τα κλείσουμε στην αγκαλιά μας. H αλήθεια είναι όμως ότι τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν τι αγαπούν και τι όχι μόνο όταν είναι μακριά από το σπίτι.
- Δεν μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας υψηλή αυτοεκτίμηση. Τελικά αποδεικνύεται ότι δεν βοηθάμε τα παιδιά αν τους λέμε συνέχεια πόσο σπουδαία είναι. Αντιθέτως, τα κάνει πιο ύποπτα γιατί μπορούν να δουν αν είναι κάπου καλά. Η αυτοπεποίθηση προκύπτει όταν τα παιδιά καταπιάνονται με κάτι και τα καταφέρνουν σε αυτό. Πρέπει πρώτα να αποτύχουν σε πράγματα, να ξανασηκωθούν και να θριαμβεύσουν.
- Δεν μπορούμε εμείς να τους βρούμε φίλους ή να διαχειριστούμε τις σχέσεις τους. Ακόμα κι όταν είναι μωρά, τα παιδιά γοητεύονται το ένα από το άλλο. Εμείς μπορούμε να κανονίσουμε τις συναντήσεις τους, αλλά εκείνα θα επιλέξουν ποιους θα κάνουν φίλους.
- Δεν μπορούμε να ‘τα βάλουμε’ με τον ηλεκτρονικό κόσμο. Οι τεχνολογικές αλλαγές έχουν επιφέρει δραματικές αλλαγές στην οικογενειακή ζωή. Τα παιδιά θα ασχολούνται με αυτό το κομμάτι, όσο και αν δεν μας αρέσει. Απλώς πρέπει να θέσετε εσείς το καλό παράδειγμα και να μην είστε όλη την ώρα μέσα στο κινητό ή τον υπολογιστή.
- Δεν μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά μας ανεξάρτητα. Η ανεξαρτησία χρειάζεται εξάσκηση. Πρέπει να εμπιστεύεστε τα παιδιά σας ότι θα κάνουν τα πράγματα μόνα τους, ακόμα κι αν δεν είστε παρόντες ή αν τα βλέπετε από απόσταση.