Τα παιδιά έχουν μία τάση να υπερβάλουν στις αντιδράσεις τους ή να μιλάνε με πολύ έντονο τρόπο και λέξεις όταν θέλουν να περιγράψουν μία κατάσταση. Πώς θα χειριστείτε λοιπόν τις πιο κλασικές δραματικές δηλώσεις του παιδιού;
‘Ο δάσκαλός μου με μισεί’. Πίσω από αυτήν τη δήλωση, υπάρχει συνήθως ντροπή. Μπορεί να απέτυχε σε κάποιο διαγώνισμα, να πάγωσε σε μία εργασία ή να μην κατανόησε σωστά το τι έχει να κάνει στο σπίτι. Πώς να το χειριστείτε: ακούστε την πλευρά του παιδιού στην ιστορία και μετά κάντε συγκεκριμένες ερωτήσεις: ‘γιατί πιστεύεις ότι σε μισεί’ ή ‘τι σου είπε’; Μην του πείτε ότι αποκλείεται να συμβαίνει αυτό γιατί έτσι σιωπά και δεν βλέπετε το αληθινό πρόβλημα. Αν συνεχίσει να παραπονιέται για το δάσκαλο , επικοινωνήστε μαζί του για να εντοπίσετε το πρόβλημα.
‘Δεν έχω καθόλου φίλους’. Μπορεί να περνά μία κακή μέρα ή όντως να νιώθει αποκλεισμένο από τις παρέες του στο σχολείο. Πώς να το χειριστείτε: μην κάνετε το μεσάζοντα. Έτσι το παιδί δεν μαθαίνει να λύνει τα προβλήματά του. Ρωτήστε τι συνέβη, σκεφτείτε διαφορετικές λύσεις και εξηγήστε ότι δεν γίνεται να το προσκαλούν σε κάθε πάρτι. Αν όμως βλέπετε ότι το αφήνουν πάντα εκτός, βοηθήστε το να κοινωνικοποιηθεί με ραντεβού στο σπίτι για παιχνίδι.
‘Δεν μπορώ να το κάνω- είναι πολύ δύσκολο’. Είναι φυσικό να ανησυχεί όταν ξεκινά μία νέα δραστηριότητα και δεν μπορεί να μιλήσει για το φόβο και το άγχος που νιώθει. Η δουλειά σας είναι να το ενθαρρύνετε χωρίς να το πιέζετε. Μην του λέτε ότι δεν πρόκειται να αποτύχει, γιατί αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Κάθε νέα ασχολία χρειάζεται χρόνο και λίγη προσπάθεια μέχρι να προσαρμοστούμε.
‘Σε μισώ’. Μπορεί να το βάλατε τιμωρία ή να του αρνηθήκατε κάτι αλλά επειδή δυσκολεύεται ακόμα να εντοπίσει τα δυνατά συναισθήματα, το ‘σε μισώ’ το βοηθά να εκτονωθεί. Μην χάσετε την ψυχραιμία σας. Εξηγήστε απλώς ότι καταλαβαίνετε, ότι λυπάστε αλλά ότι δεν έπρεπε να είχε κάνει το συγκεκριμένο πράγμα.